حَدَّثَنَا الْحُمَيْدِيُّ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، حَدَّثَنَا عَمْرٌو، قَالَ قَرَأَ ابْنُ عَبَّاسٍ {أَلاَ إِنَّهُمْ يَثْنُونَ صُدُورَهُمْ لِيَسْتَخْفُوا مِنْهُ أَلاَ حِينَ يَسْتَغْشُونَ ثِيَابَهُمْ} وَقَالَ غَيْرُهُ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ {يَسْتَغْشُونَ} يُغَطُّونَ رُءُوسَهُمْ {سِيءَ بِهِمْ} سَاءَ ظَنُّهُ بِقَوْمِهِ. {وَضَاقَ بِهِمْ} بِأَضْيَافِهِ {بِقِطْعٍ مِنَ اللَّيْلِ} بِسَوَادٍ. وَقَالَ مُجَاهِدٌ {أُنِيبُ} أَرْجِعُ.
ал-Ҳумайдий бизга айтди, Суфён бизга айтди, Амр бизга айтди, деди: Ибн Аббос «Огоҳ бўлингки, улар Ундан (Аллаҳдан) яшириниш учун кўкракларини бурадилар. Огоҳ бўлингки, улар кийимларига ўралганларида ҳам (Аллаҳ билади)» деб ўқиди. Бошқаси Ибн Аббосдан: «Ястағшуна» — бошларини ёпадилар. «Сиъа биҳим» — қавми ҳақида фикри ёмон бўлди. «Ва доқа биҳим» — меҳмонлари сабабли (қийналди). «Би қитъин минал-лайл» — қоронғилик (зулмат) билан. Мужоҳид деди: «Унийб» — қайтаман.