حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، وَعَمْرٌو النَّاقِدُ، وَزُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ، جَمِيعًا عَنِ ابْنِ، عُيَيْنَةَ - قَالَ أَبُو بَكْرٍ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ بْنُ عُيَيْنَةَ، - حَدَّثَنَا أَيُّوبُ بْنُ مُوسَى، عَنْ نُبَيْهِ بْنِ وَهْبٍ، قَالَ خَرَجْنَا مَعَ أَبَانِ بْنِ عُثْمَانَ حَتَّى إِذَا كُنَّا بِمَلَلٍ اشْتَكَى عُمَرُ بْنُ عُبَيْدِ اللَّهِ عَيْنَيْهِ فَلَمَّا كُنَّا بِالرَّوْحَاءِ اشْتَدَّ وَجَعُهُ فَأَرْسَلَ إِلَى أَبَانَ بْنِ عُثْمَانَ يَسْأَلُهُ فَأَرْسَلَ إِلَيْهِ أَنِ اضْمِدْهُمَا بِالصَّبِرِ فَإِنَّ عُثْمَانَ - رضى الله عنه - حَدَّثَ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي الرَّجُلِ إِذَا اشْتَكَى عَيْنَيْهِ وَهُوَ مُحْرِمٌ ضَمَّدَهُمَا بِالصَّبِرِ .
Нубайҳ ибн Ваҳб айтди: Биз Абон ибн Усмон билан чиқдик, то Малал(деган жой)да бўлганимизда, Умар ибн Убайдуллаҳ кўзларининг оғриғидан шикоят қилди. Равҳо(деган жой)да бўлганимизда, оғриғи қаттиқлашди; бас у Абон ибн Усмонга — ундан сўраб — (одам) жўнатди. У унга: «Уларни сабир (алое) билан боғла; чунки Усмон (розияллаҳу анҳу) Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан — муҳрим ҳолда кўзларидан шикоят қилган киши ҳақида — у икковини сабир билан боғлар эди, деб сўзлади» (деб) жўнатди.