أَخْبَرَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ عَلِيٍّ، قَالَ حَدَّثَنَا عَبَّادُ بْنُ مُوسَى، قَالَ حَدَّثَنَا طَلْحَةُ بْنُ يَحْيَى، قَالَ أَخْبَرَنِي يُونُسُ بْنُ يَزِيدَ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ، قَالَ كَانَ لِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم خَاتَمُ فِضَّةٍ يَتَخَتَّمُ بِهِ فِي يَمِينِهِ فَصُّهُ حَبَشِيٌّ يَجْعَلُ فَصَّهُ مِمَّا يَلِي كَفَّهُ .
Бизга Абу Бакр ибн Али хабар бериб, деди: бизга Аббод ибн Мусо ривоят қилди, у деди: бизга Талҳа ибн Яҳё ривоят қилди, у деди: менга Юнус ибн Язид хабар берди, Ибн Шиҳобдан, у Анас ибн Молик (розияллаҳу анҳу)дан (ривоят қилдики), у деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг кумушдан (ясалган) узуги бор эди, уни ўнг (қўл)ларига тақар эдилар; унинг кўзи ҳабаший (тошдан) эди, кўзини кафтлари томонга қаратиб қўяр эдилар.