Мусо ибн Исмоил бизга айтди, Абу Авона бизға айтди, у Ҳусайндан, у Шаъбийдан, у Адийдан: У айтди: Адий оқ арқон (боғич) ва қора арқон олди, то туннинг бир қисмида (саҳарда) қараганида, улар бир-биридан ажралмади (фарқланмади). Тонг отганида у деди: «Эй Расулуллаҳ, мен (уларни) ёстиғим тагига қўйган эдим.» У деди: «Сенинг ёстиғинг жуда кенг экан, агар оқ ва қора ип (чизиқ) ёстиғинг тагида бўлса (яъни сен тун ва кундузни англамабсан).»
Қутайба ибн Саид бизга айтди, Жарир бизға айтди, у Мутаррифдан, у Шаъбийдан, у Адий ибн Ҳотим розияллаҳу анҳудан: У айтди: Мен дедим: «Эй Расулуллаҳ, оқ ип қора ипдан (ажралиши) нима? Улар икки ип(чизиқ)ми?» У деди: «Сенинг энсанг жуда кенг экан, агар (ҳақиқий) икки ипни кўрган бўлсанг.» Кейин деди: «Йўқ, балки у туннинг қоралиги ва кундузнинг оқлигидир.»
Ибн Абу Марям бизга айтди, Абу Ғассон Муҳаммад ибн Мутарриф бизға айтди, Абу Ҳозим менга айтди, у Саҳл ибн Саъддан: У айтди: «Еб-ичинглар, то сизларга оқ ип қора ипдан ажралгунча» (ояти) нозил бўлди, лекин «минал-фажр (субҳдан)» нозил бўлмаган эди. Баъзи эркаклар рўза тутишни хоҳлаганида, бири оёғига оқ ип ва қора ипни боғлар, уларнинг кўриниши унга равшан бўлгунча еяверар эди. Шунда Аллаҳ ундан кейин «минал-фажр (субҳдан)» (сўзини) нозил қилди. Шунда улар бу (оят) кундуздан (ажралган) тунни кўзлайди деб билдилар.