باب مَا يَقُولُ إِذَا فَرَغَ مِنْ طَعَامِهِ
حَدَّثَنَا أَبُو نُعَيْمٍ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ ثَوْرٍ، عَنْ خَالِدِ بْنِ مَعْدَانَ، عَنْ أَبِي أُمَامَةَ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم كَانَ إِذَا رَفَعَ مَائِدَتَهُ قَالَ " الْحَمْدُ لِلَّهِ كَثِيرًا طَيِّبًا مُبَارَكًا فِيهِ، غَيْرَ مَكْفِيٍّ، وَلاَ مُوَدَّعٍ وَلاَ مُسْتَغْنًى عَنْهُ، رَبَّنَا ".
Абу Нуъайм, Суфёндан, у Саврдан, у Холид ибн Маъдондан, у Абу Умомадан ривоят қилади: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам дастурхонини (таомдан кейин) кўтарганларида: «Алҳамду лиллаҳи касийран таййибан муборакан фиҳ, ғайра макфиййин ва лаа муваддаъин ва лаа мустағнан анҳу, Роббана (Аллаҳга кўп, пок, баракали ҳамд бўлсин; (У)га муҳтож бўлинмайди, тарк этилмайди ва ундан бепарво бўлиб бўлмайди, эй Роббимиз)» дердилар.
حَدَّثَنَا أَبُو عَاصِمٍ، عَنْ ثَوْرِ بْنِ يَزِيدَ، عَنْ خَالِدِ بْنِ مَعْدَانَ، عَنْ أَبِي أُمَامَةَ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم كَانَ إِذَا فَرَغَ مِنْ طَعَامِهِ ـ وَقَالَ مَرَّةً إِذَا رَفَعَ مَائِدَتَهُ ـ قَالَ " الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي كَفَانَا وَأَرْوَانَا، غَيْرَ مَكْفِيٍّ، وَلاَ مَكْفُورٍ ـ وَقَالَ مَرَّةً الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّنَا، غَيْرَ مَكْفِيٍّ، وَلاَ مُوَدَّعٍ ـ وَلاَ مُسْتَغْنًى، رَبَّنَا ".
Абу Осим, Савр ибн Язиддан, у Холид ибн Маъдондан, у Абу Умомадан ривоят қилади: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам таомидан фароғат топганларида — бир марта: дастурхонини кўтарганларида, деди — «Алҳамду лиллаҳиллазий кафаана ва арваана, ғайра макфиййин ва лаа макфуур (Бизга кифоя қилган ва бизни қондирган Аллаҳга ҳамд бўлсин; (У)га муҳтож бўлинмайди ва (неъмати) инкор қилинмайди)» дердилар — бир марта: «Алҳамду лиллаҳи Роббана, ғайра макфиййин ва лаа муваддаъин ва лаа мустағнан, Роббана» деди.