حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ أَيُّوبَ، عَنْ مُحَمَّدٍ، عَنْ أَنَسٍ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " مَنْ ذَبَحَ قَبْلَ الصَّلاَةِ فَلْيُعِدْ ". فَقَالَ رَجُلٌ هَذَا يَوْمٌ يُشْتَهَى فِيهِ اللَّحْمُ ـ وَذَكَرَ مِنْ جِيرَانِهِ فَكَأَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم عَذَرَهُ ـ وَعِنْدِي جَذَعَةٌ خَيْرٌ مِنْ شَاتَيْنِ فَرَخَّصَ لَهُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَلاَ أَدْرِي بَلَغَتِ الرُّخْصَةُ أَمْ لاَ، ثُمَّ انْكَفَأَ إِلَى كَبْشَيْنِ ـ يَعْنِي فَذَبَحَهُمَا ـ ثُمَّ انْكَفَأَ النَّاسُ إِلَى غُنَيْمَةٍ فَذَبَحُوهَا.
Али ибн Абдуллаҳ, Исмоил ибн Иброҳимдан, у Айюбдан, у Муҳаммаддан, у Анасдан, у Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан ривоят қилди: «Ким намоздан олдин сўйса, қайтарсин» дедилар. Бир киши: Бу — гўшт иштиёқ қилинадиган кун — ва ўз қўшниларини зикр қилди, гўё Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам уни узрли деб топдилар — ва менда икки қўйдан яхшироқ бир жазаъа бор, деди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам унга рухсат бердилар. Билмайман, рухсат (бошқага) етдими ёки йўқ. Сўнг икки қўчқорга бурилдилар — яъни уларни сўйдилар — сўнг одамлар бир подага бурилиб, уни сўйдилар.
حَدَّثَنَا آدَمُ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، حَدَّثَنَا الأَسْوَدُ بْنُ قَيْسٍ، سَمِعْتُ جُنْدَبَ بْنَ سُفْيَانَ الْبَجَلِيَّ، قَالَ شَهِدْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم يَوْمَ النَّحْرِ فَقَالَ " مَنْ ذَبَحَ قَبْلَ أَنْ يُصَلِّيَ فَلْيُعِدْ مَكَانَهَا أُخْرَى، وَمَنْ لَمْ يَذْبَحْ فَلْيَذْبَحْ ".
Одам, Шуъбадан: Бизга Асвад ибн Қайс айтиб берди: Жундаб ибн Суфён Бажалийни эшитдим: У: Мен Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам билан наҳр (қурбонлик) куни ҳозир бўлдим. У: «Ким намоз ўқишдан олдин сўйган бўлса, ўша (қурбонлик) ўрнига бошқасини қайтарсин; ким сўймаган бўлса, сўйсин» дедилар, деди.
حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا أَبُو عَوَانَةَ، عَنْ فِرَاسٍ، عَنْ عَامِرٍ، عَنِ الْبَرَاءِ، قَالَ صَلَّى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ذَاتَ يَوْمٍ، فَقَالَ " مَنْ صَلَّى صَلاَتَنَا وَاسْتَقْبَلَ قِبْلَتَنَا، فَلاَ يَذْبَحْ حَتَّى يَنْصَرِفَ ". فَقَامَ أَبُو بُرْدَةَ بْنُ نِيَارٍ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ فَعَلْتُ. فَقَالَ " هُوَ شَىْءٌ عَجَّلْتَهُ ". قَالَ فَإِنَّ عِنْدِي جَذَعَةً هِيَ خَيْرٌ مِنْ مُسِنَّتَيْنِ آذْبَحُهَا قَالَ " نَعَمْ، ثُمَّ لاَ تَجْزِي عَنْ أَحَدٍ بَعْدَكَ ". قَالَ عَامِرٌ هِيَ خَيْرُ نَسِيكَتِهِ.
Мусо ибн Исмоил, Абу Авонадан, у Фиросдан, у Омирдан, у Бародан ривоят қилади: У: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам бир куни намоз ўқиб: «Ким бизнинг намозимизни ўқиб, бизнинг қибламизга юзланса, (қурбонликни) — биз (намоздан) қайтмагунимизча — сўймасин» дедилар. Шунда Абу Бурда ибн Ниёр туриб: Эй Расулуллаҳ, мен (сўйиб) қилдим, деди. У: «У сен шошилган бир нарсадир (қурбонлик эмас)» дедилар. У: Менда икки (катта) мусиннадан яхшироқ бир жазаъа бор, уни сўяйми? деди. У: «Ҳа, лекин у сендан кейин ҳеч кимга етмайди» дедилар. Омир: У унинг энг яхши қурбонлиги эди, деди.