باب مَنْ جَرَّ إِزَارَهُ مِنْ غَيْرِ خُيَلاَءَ
حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ يُونُسَ، حَدَّثَنَا زُهَيْرٌ، حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ عُقْبَةَ، عَنْ سَالِمِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، عَنْ أَبِيهِ ـ رضى الله عنه ـ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " مَنْ جَرَّ ثَوْبَهُ خُيَلاَءَ لَمْ يَنْظُرِ اللَّهُ إِلَيْهِ يَوْمَ الْقِيَامَةِ ". قَالَ أَبُو بَكْرٍ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ أَحَدَ شِقَّىْ إِزَارِي يَسْتَرْخِي، إِلاَّ أَنْ أَتَعَاهَدَ ذَلِكَ مِنْهُ. فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " لَسْتَ مِمَّنْ يَصْنَعُهُ خُيَلاَءَ ".
Аҳмад ибн Юнус, Зуҳайрдан: Бизга Мусо ибн Уқба, у Солим ибн Абдуллаҳдан, у отасидан (розияллаҳу анҳу), у Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан айтиб берди: «Ким кийимини кибр билан судраса, Аллаҳ қиёмат куни унга (раҳмат назари билан) қарамайди» дедилар. Абу Бакр: Эй Расулуллаҳ, менинг изоримнинг бир томони — агар уни қараб (кўтариб) турмасам — осилиб (тушиб) кетади, деди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Сен уни кибр билан қилувчилардан эмассан» дедилар.
حَدَّثَنِي مُحَمَّدٌ، أَخْبَرَنَا عَبْدُ الأَعْلَى، عَنْ يُونُسَ، عَنِ الْحَسَنِ، عَنْ أَبِي بَكْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ خَسَفَتِ الشَّمْسُ وَنَحْنُ عِنْدَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَامَ يَجُرُّ ثَوْبَهُ مُسْتَعْجِلاً، حَتَّى أَتَى الْمَسْجِدَ وَثَابَ النَّاسُ فَصَلَّى رَكْعَتَيْنِ، فَجُلِّيَ عَنْهَا، ثُمَّ أَقْبَلَ عَلَيْنَا وَقَالَ " إِنَّ الشَّمْسَ وَالْقَمَرَ آيَتَانِ مِنْ آيَاتِ اللَّهِ، فَإِذَا رَأَيْتُمْ مِنْهَا شَيْئًا فَصَلُّوا وَادْعُوا اللَّهَ حَتَّى يَكْشِفَهَا ".
Муҳаммад: Бизга Абдулаъло, у Юнусдан, у Ҳасандан, у Абу Бакрадан (розияллаҳу анҳу) хабар берди: У: Қуёш тутилди, биз Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдида эдик. У киши шошилиб, кийимини судраган ҳолда турдилар, то масжидга келдилар. Одамлар ҳам (йиғилиб) келди, у киши икки ракъат ўқидилар, (қуёш) очилди, сўнг бизга юзланиб: «Албатта қуёш ва ой Аллаҳнинг оятларидан икки оятдир; улардан бирортасида (тутилишни) кўрсангизлар, намоз ўқинглар ва — то У (Аллаҳ) уни очгунча — Аллаҳга дуо қилинглар» дедилар.