حَدَّثَنِي مُحَمَّدٌ، أَخْبَرَنَا عَبْدُ الأَعْلَى، عَنْ يُونُسَ، عَنِ الْحَسَنِ، عَنْ أَبِي بَكْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ خَسَفَتِ الشَّمْسُ وَنَحْنُ عِنْدَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَامَ يَجُرُّ ثَوْبَهُ مُسْتَعْجِلاً، حَتَّى أَتَى الْمَسْجِدَ وَثَابَ النَّاسُ فَصَلَّى رَكْعَتَيْنِ، فَجُلِّيَ عَنْهَا، ثُمَّ أَقْبَلَ عَلَيْنَا وَقَالَ " إِنَّ الشَّمْسَ وَالْقَمَرَ آيَتَانِ مِنْ آيَاتِ اللَّهِ، فَإِذَا رَأَيْتُمْ مِنْهَا شَيْئًا فَصَلُّوا وَادْعُوا اللَّهَ حَتَّى يَكْشِفَهَا ".
Муҳаммад: Бизга Абдулаъло, у Юнусдан, у Ҳасандан, у Абу Бакрадан (розияллаҳу анҳу) хабар берди: У: Қуёш тутилди, биз Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдида эдик. У киши шошилиб, кийимини судраган ҳолда турдилар, то масжидга келдилар. Одамлар ҳам (йиғилиб) келди, у киши икки ракъат ўқидилар, (қуёш) очилди, сўнг бизга юзланиб: «Албатта қуёш ва ой Аллаҳнинг оятларидан икки оятдир; улардан бирортасида (тутилишни) кўрсангизлар, намоз ўқинглар ва — то У (Аллаҳ) уни очгунча — Аллаҳга дуо қилинглар» дедилар.