حَدَّثَنَا أَبُو مَعْمَرٍ، قَالَ حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَارِثِ، قَالَ حَدَّثَنَا يُونُسُ، عَنِ الْحَسَنِ، عَنْ أَبِي بَكْرَةَ، قَالَ خَسَفَتِ الشَّمْسُ عَلَى عَهْدِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَخَرَجَ يَجُرُّ رِدَاءَهُ حَتَّى انْتَهَى إِلَى الْمَسْجِدِ، وَثَابَ النَّاسُ إِلَيْهِ فَصَلَّى بِهِمْ رَكْعَتَيْنِ، فَانْجَلَتِ الشَّمْسُ فَقَالَ " إِنَّ الشَّمْسَ وَالْقَمَرَ آيَتَانِ مِنْ آيَاتِ اللَّهِ، وَإِنَّهُمَا لاَ يَخْسِفَانِ لِمَوْتِ أَحَدٍ، وَإِذَا كَانَ ذَاكَ فَصَلُّوا وَادْعُوا حَتَّى يُكْشَفَ مَا بِكُمْ ". وَذَاكَ أَنَّ ابْنًا لِلنَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم مَاتَ، يُقَالُ لَهُ إِبْرَاهِيمُ، فَقَالَ النَّاسُ فِي ذَاكَ.
Абу Маъмар бизга айтди: Абдулворис бизга айтди: Юнус бизга айтди, Ҳасандан, у Абу Бакрадан: У деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам замонида қуёш тутилди, у зот ридоларини судраб чиқиб масжидга етиб келдилар, одамлар у зотга тўпланди. У зот уларга икки ракат ўқиб бердилар, қуёш очилди ва: «Албатта қуёш ва ой Аллаҳнинг оятларидан икки оятдир, улар бировнинг ўлими учун тутилмайди. Шундай бўлса, намоз ўқинглар ва дуо қилинглар, сизда бўлган (ваҳима) кетказилгунча», дедилар. Бу (шу сабабли эдики) Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг Иброҳим деган ўғли вафот этган эди, одамлар шу (ҳақда) гапирган эдилар.