Аллаҳдан қўрқиб, содиқлар билан бўлиш

Odob kitobi · 3 ҳадис

بَابُ قَوْلِ اللَّهِ تَعَالَى: {يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَكُونُوا مَعَ الصَّادِقِينَ} وَمَا يُنْهَى عَنِ الْكَذِبِ

حَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا جَرِيرٌ، عَنْ مَنْصُورٍ، عَنْ أَبِي وَائِلٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ ـ رضى الله عنه ـ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ ‏ "‏ إِنَّ الصِّدْقَ يَهْدِي إِلَى الْبِرِّ، وَإِنَّ الْبِرَّ يَهْدِي إِلَى الْجَنَّةِ، وَإِنَّ الرَّجُلَ لَيَصْدُقُ حَتَّى يَكُونَ صِدِّيقًا، وَإِنَّ الْكَذِبَ يَهْدِي إِلَى الْفُجُورِ، وَإِنَّ الْفُجُورَ يَهْدِي إِلَى النَّارِ، وَإِنَّ الرَّجُلَ لَيَكْذِبُ، حَتَّى يُكْتَبَ عِنْدَ اللَّهِ كَذَّابًا ‏"‏‏.‏

Усмон ибн Абу Шайба, Жарирдан, у Мансурдан, у Абу Воилдан, у Абдуллаҳдан (розияллаҳу анҳу), у Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан ривоят қилади: «Албатта ростлик (сидқ) яхшилик (бирр)га бошлайди, яхшилик эса жаннатга бошлайди; ва албатта киши рост сўзлайверади, ҳатто (Аллаҳ ҳузурида) сиддиқ (ростгўй) деб ёзилгунча. Ва албатта ёлғон фужур (бузуқлик)га бошлайди, фужур эса дўзахга бошлайди; ва албатта киши ёлғон сўзлайверади, ҳатто Аллаҳ ҳузурида каззоб (қаттиқ ёлғончи) деб ёзилгунча» дедилар.

حَدَّثَنَا ابْنُ سَلاَمٍ، حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ جَعْفَرٍ، عَنْ أَبِي سُهَيْلٍ، نَافِعِ بْنِ مَالِكِ بْنِ أَبِي عَامِرٍ عَنْ أَبِيهِ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ ‏ "‏ آيَةُ الْمُنَافِقِ ثَلاَثٌ إِذَا حَدَّثَ كَذَبَ، وَإِذَا وَعَدَ أَخْلَفَ، وَإِذَا اؤْتُمِنَ خَانَ ‏"‏‏.‏

Ибн Салом, Исмоил ибн Жаъфардан, у Абу Суҳайл Нофиъ ибн Молик ибн Абу Омирдан, у отасидан, у Абу Ҳурайрадан ривоят қилади: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Мунофиқнинг аломати учта: гапирса, ёлғон айтади; ваъда берса, хилоф қилади; омонат берилса, хиёнат қилади» дедилар.

حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا جَرِيرٌ، حَدَّثَنَا أَبُو رَجَاءٍ، عَنْ سَمُرَةَ بْنِ جُنْدُبٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ‏ "‏ رَأَيْتُ رَجُلَيْنِ أَتَيَانِي قَالاَ الَّذِي رَأَيْتَهُ يُشَقُّ شِدْقُهُ فَكَذَّابٌ يَكْذِبُ بِالْكَذْبَةِ تُحْمَلُ عَنْهُ حَتَّى تَبْلُغَ الآفَاقَ فَيُصْنَعُ بِهِ إِلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ ‏"‏‏.‏

Мусо ибн Исмоил, Жарирдан: Бизга Абу Ражў, у Самура ибн Жундуб(дан) (розияллаҳу анҳу) айтиб берди: У: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Мен икки кишини кўрдйм, улар менга келиб: Ўша — сен оғзининг чети (ёноғи) ёрилаётган ҳолда кўрган киши — каззоб (ёлғончи)дир, у бир ёлғонни айтар, у ундан (бошқаларга) кўтарилар (тарқалар), ҳатто уфқларга етар эди; (шу сабабли) унга қиёмат кунигача мана шундай қилинади, дедилар» дедилар, деди.