حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا جَرِيرٌ، حَدَّثَنَا أَبُو رَجَاءٍ، عَنْ سَمُرَةَ بْنِ جُنْدُبٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " رَأَيْتُ رَجُلَيْنِ أَتَيَانِي قَالاَ الَّذِي رَأَيْتَهُ يُشَقُّ شِدْقُهُ فَكَذَّابٌ يَكْذِبُ بِالْكَذْبَةِ تُحْمَلُ عَنْهُ حَتَّى تَبْلُغَ الآفَاقَ فَيُصْنَعُ بِهِ إِلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ ".
Мусо ибн Исмоил, Жарирдан: Бизга Абу Ражў, у Самура ибн Жундуб(дан) (розияллаҳу анҳу) айтиб берди: У: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Мен икки кишини кўрдйм, улар менга келиб: Ўша — сен оғзининг чети (ёноғи) ёрилаётган ҳолда кўрган киши — каззоб (ёлғончи)дир, у бир ёлғонни айтар, у ундан (бошқаларга) кўтарилар (тарқалар), ҳатто уфқларга етар эди; (шу сабабли) унга қиёмат кунигача мана шундай қилинади, дедилар» дедилар, деди.