وَحَدَّثَنِي هَارُونُ بْنُ سَعِيدٍ الأَيْلِيُّ، حَدَّثَنِي ابْنُ وَهْبٍ، أَخْبَرَنِي عَمْرُو بْنُ الْحَارِثِ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ أَبِي هِلاَلٍ، عَنْ نُعَيْمِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، أَنَّهُ رَأَى أَبَا هُرَيْرَةَ يَتَوَضَّأُ فَغَسَلَ وَجْهَهُ وَيَدَيْهِ حَتَّى كَادَ يَبْلُغُ الْمَنْكِبَيْنِ ثُمَّ غَسَلَ رِجْلَيْهِ حَتَّى رَفَعَ إِلَى السَّاقَيْنِ ثُمَّ قَالَ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " إِنَّ أُمَّتِي يَأْتُونَ يَوْمَ الْقِيَامَةِ غُرًّا مُحَجَّلِينَ مِنْ أَثَرِ الْوُضُوءِ فَمَنِ اسْتَطَاعَ مِنْكُمْ أَنْ يُطِيلَ غُرَّتَهُ فَلْيَفْعَلْ " .
Нуъайм ибн Абдуллаҳ (ривоят қилди): У Абу Ҳурайрани вузу қилаётган ҳолда кўрди: у юзини ва қўлларини — деярли икки елкага етгудек — ювди, кейин оёқларини — болдирларгача кўтариб — ювди, кейин: "Мен Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)ни: ‹Албатта менинг умматим қиёмат куни вузу изидан ғурр-муҳажжалун (пешона ва аъзолари ёруғ) бўлиб келади; сиздан ким ўз ғуррасини узайтиришга қодир бўлса — қилсин› деганини эшитдим" деди.