حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ حَرْبٍ، حَدَّثَنَا حَمَّادٌ، عَنْ أَيُّوبَ، عَنْ مُحَمَّدٍ، قَالَ كُنَّا عِنْدَ أَبِي هُرَيْرَةَ وَعَلَيْهِ ثَوْبَانِ مُمَشَّقَانِ مِنْ كَتَّانٍ فَتَمَخَّطَ فَقَالَ بَخْ بَخْ أَبُو هُرَيْرَةَ يَتَمَخَّطُ فِي الْكَتَّانِ، لَقَدْ رَأَيْتُنِي وَإِنِّي لأَخِرُّ فِيمَا بَيْنَ مِنْبَرِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِلَى حُجْرَةِ عَائِشَةَ مَغْشِيًّا عَلَىَّ، فَيَجِيءُ الْجَائِي فَيَضَعُ رِجْلَهُ عَلَى عُنُقِي، وَيُرَى أَنِّي مَجْنُونٌ، وَمَا بِي مِنْ جُنُونٍ، مَا بِي إِلاَّ الْجُوعُ.
Муҳаммад (ибн Сирин) айтди: Биз Абу Ҳурайранинг ҳузурида эдик — унинг устида зиғирдан (қилинган) икки қизғиш кийим бор эди. У бурнини қоқди (артди) ва: "Баҳ-баҳ! Абу Ҳурайра зиғирга бурнини артаяпти! Мен ўзимни кўрганман — мен Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг минбари билан Оишанинг ҳужраси орасида ҳушдан кетган ҳолда йиқилар эдим, келувчи келиб, оёғини бўйнимга қўяр, мени жинни деб ўйлар эди, ҳолбуки менда жинни(лик) йўқ — менда фақат очлик бор эди" деди.