حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ، حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ زَيْدٍ، عَنْ أَيُّوبَ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ سِيرِينَ، قَالَ كُنَّا عِنْدَ أَبِي هُرَيْرَةَ وَعَلَيْهِ ثَوْبَانِ مُمَشَّقَانِ مِنْ كَتَّانٍ فَتَمَخَّطَ فِي أَحَدِهِمَا ثُمَّ قَالَ بَخٍ بَخٍ يَتَمَخَّطُ أَبُو هُرَيْرَةَ فِي الْكَتَّانِ لَقَدْ رَأَيْتُنِي وَإِنِّي لأَخِرُّ فِيمَا بَيْنَ مِنْبَرِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَحُجْرَةِ عَائِشَةَ مِنَ الْجُوعِ مَغْشِيًّا عَلَىَّ فَيَجِيءُ الْجَائِي فَيَضَعُ رِجْلَهُ عَلَى عُنُقِي يُرَى أَنَّ بِيَ الْجُنُونَ وَمَا بِي جُنُونٌ وَمَا هُوَ إِلاَّ الْجُوعُ . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ غَرِيبٌ مِنْ هَذَا الْوَجْهِ
Бизга Қутайба ривоят қилди, бизга Ҳаммод ибн Зайд ривоят қилди, у Айюбдан, у Муҳаммад ибн Сириндан (ривоят қилдики), у деди: биз Абу Ҳурайра (розияллаҳу анҳу)нинг ҳузурида эдик, унинг устида зиғирдан тўқилган, қизил бўёқ берилган икки кийим бор эди. У улардан бирига бурнини артди, сўнг деди: «Бах-бах! Абу Ҳурайра зиғир кийимга бурнини артяптими?! Мен ўзимни — Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг минбари билан Оишанинг ҳужраси орасида очликдан ҳушимдан кетиб йиқилиб ётганимни кўрардим. Келгувчи келиб оёғини бўйнимга қўярди, менга жинни бўлган деб қараларди, ҳолбуки менда жиннилик йўқ, фақат очлик эди (холос),» деди. Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис бу йўлдан (ривоят қилингани) ҳасан саҳиҳ ғарибдир.