وَحَدَّثَنِي حَرْمَلَةُ بْنُ يَحْيَى التُّجِيبِيُّ، أَخْبَرَنَا ابْنُ وَهْبٍ، أَخْبَرَنِي يُونُسُ، عَنِ ابْنِ، شِهَابٍ أَنَّ عُرْوَةَ بْنَ الزُّبَيْرِ، حَدَّثَهُ أَنَّ عَائِشَةَ قَالَتْ أَلاَ يُعْجِبُكَ أَبُو هُرَيْرَةَ جَاءَ فَجَلَسَ إِلَى جَنْبِ حُجْرَتِي يُحَدِّثُ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم يُسْمِعُنِي ذَلِكَ وَكُنْتُ أُسَبِّحُ فَقَامَ قَبْلَ أَنْ أَقْضِيَ سُبْحَتِي وَلَوْ أَدْرَكْتُهُ لَرَدَدْتُ عَلَيْهِ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لَمْ يَكُنْ يَسْرُدُ الْحَدِيثَ كَسَرْدِكُمْ .
Менга Ҳармала ибн Яҳё ат-Тужибий ривоят қилди: бизга ибн Ваҳб хабар берди: менга Юнус ибн Шиҳобдан хабар бердики, Урва ибн Зубайр унга Оишанинг шундай деганини ривоят қилди: «Абу Ҳурайрадан ҳайрон қолмайсанми! Келди-да, менинг ҳужрам ёнига ўтириб, Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан ҳадис айтиб, буни менга эшиттирди, мен эса нофила (тасбеҳ) ўқиётган эдим. У мен тасбеҳимни тугатмасимдан олдин туриб кетди. Агар уни ушлаганимда эди, унга рад қилардим: албатта, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам сизлар (гап) улагандек ҳадисни (тез-тез) уламас эди.»