قَالَ ابْنُ شِهَابٍ وَقَالَ ابْنُ الْمُسَيَّبِ إِنَّ أَبَا هُرَيْرَةَ قَالَ يَقُولُونَ إِنَّ أَبَا هُرَيْرَةَ قَدْ أَكْثَرَ وَاللَّهُ الْمَوْعِدُ وَيَقُولُونَ مَا بَالُ الْمُهَاجِرِينَ وَالأَنْصَارِ لاَ يَتَحَدَّثُونَ مِثْلَ أَحَادِيثِهِ وَسَأُخْبِرُكُمْ عَنْ ذَلِكَ إِنَّ إِخْوَانِي مِنَ الأَنْصَارِ كَانَ يَشْغَلُهُمْ عَمَلُ أَرَضِيهِمْ وَإِنَّ إِخْوَانِي مِنَ الْمُهَاجِرِينَ كَانَ يَشْغَلُهُمُ الصَّفْقُ بِالأَسْوَاقِ وَكُنْتُ أَلْزَمُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَلَى مِلْءِ بَطْنِي فَأَشْهَدُ إِذَا غَابُوا وَأَحْفَظُ إِذَا نَسُوا وَلَقَدْ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَوْمًا " أَيُّكُمْ يَبْسُطُ ثَوْبَهُ فَيَأْخُذُ مِنْ حَدِيثِي هَذَا ثُمَّ يَجْمَعُهُ إِلَى صَدْرِهِ فَإِنَّهُ لَمْ يَنْسَ شَيْئًا سَمِعَهُ " . فَبَسَطْتُ بُرْدَةً عَلَىَّ حَتَّى فَرَغَ مِنْ حَدِيثِهِ ثُمَّ جَمَعْتُهَا إِلَى صَدْرِي فَمَا نَسِيتُ بَعْدَ ذَلِكَ الْيَوْمِ شَيْئًا حَدَّثَنِي بِهِ وَلَوْلاَ آيَتَانِ أَنْزَلَهُمَا اللَّهُ فِي كِتَابِهِ مَا حَدَّثْتُ شَيْئًا أَبَدًا { إِنَّ الَّذِينَ يَكْتُمُونَ مَا أَنْزَلْنَا مِنَ الْبَيِّنَاتِ وَالْهُدَى} إِلَى آخِرِ الآيَتَيْنِ .
Ибн Шиҳоб деди: ибн Мусайяб деди: Абу Ҳурайра деди: улар: «Абу Ҳурайра ҳаддан ортиқ (ҳадис) айтди» дейдилар, ваъда жойи Аллаҳ ҳузуридадир. Ва улар: «Нега Муҳожирлар ва Ансорлар унинг ҳадислари каби (ҳадис) гапирмайдилар?» дейдилар. Мен сизларга бунинг сабабини хабар бераман: менинг Ансор биродарларимни уларнинг ерларида ишлаш банд қилар эди, Муҳожир биродарларимни эса бозорлардаги савдо-сотиқ банд қилар эди. Мен эса қорнимни тўйғазиш эвазига Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг ёнида бўлардим. Шундай қилиб, улар (бошқалар) йўқ бўлганда мен ҳозир бўлардим, улар унутганда мен ёдлаб қолардим. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам бир куни: «Қайсингиз ридосини ёзади-да, менинг шу ҳадисимни олиб, сўнг уни кўкрагига йиғиб олади? Чунки у эшитган нарсасини унутмайди» деди. Мен устимдаги бир бурдани ёздим, токи у ҳадисини тугатгунча, сўнг уни кўкрагимга йиғдим. Шу кундан кейин у менга айтган ҳеч нарсани унутмадим. Агар Аллаҳ Китобида нозил қилган икки оят бўлмаганда эди, мен ҳеч қачон ҳеч нарса айтмасдим: ‹Албатта, Биз нозил қилган равшан далиллар ва ҳидоятни яширадиганлар...› икки оятнинг охиригача.