حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ مَنْصُورٍ الطُّوسِيُّ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ بْنُ عُيَيْنَةَ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ عُرْوَةَ، قَالَ جَلَسَ أَبُو هُرَيْرَةَ إِلَى جَنْبِ حُجْرَةِ عَائِشَةَ - رضى الله عنها - وَهِيَ تُصَلِّي فَجَعَلَ يَقُولُ اسْمَعِي يَا رَبَّةَ الْحُجْرَةِ مَرَّتَيْنِ . فَلَمَّا قَضَتْ صَلاَتَهَا قَالَتْ أَلاَ تَعْجَبُ إِلَى هَذَا وَحَدِيثِهِ إِنْ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لَيُحَدِّثُ الْحَدِيثَ لَوْ شَاءَ الْعَادُّ أَنْ يُحْصِيَهُ أَحْصَاهُ .
Бизга Муҳаммад ибн Мансур ат-Тусий ривоят қилди, бизга Суфён ибн Уяйна ал-Зуҳрийдан, у Урвадан ривоят қилди. У айтди: Абу Ҳурайра Оиша розияллаҳу анҳонинг ҳужраси ёнига ўтирди, у эса намоз ўқиётган эди. У: «Эшит, эй ҳужра соҳибаси», деб икки марта айта бошлади. Оиша намозини тугатгач деди: «Бунинг ва унинг ҳадисидан ажабланмайсанми? Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам шундай ҳадис айтар эдиларки, агар сановчи уни санамоқчи бўлса, санаб чиқарди».