أَخْبَرَنَا هَنَّادُ بْنُ السَّرِيِّ، قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ عَيَّاشٍ، عَنْ يَحْيَى بْنِ هَانِئٍ، عَنْ أَبِي حُذَيْفَةَ، عَنْ عَبْدِ الْمَلِكِ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ بَشِيرٍ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَلْقَمَةَ الثَّقَفِيِّ، قَالَ قَدِمَ وَفْدُ ثَقِيفٍ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَمَعَهُمْ هَدِيَّةٌ فَقَالَ " أَهَدِيَّةٌ أَمْ صَدَقَةٌ فَإِنْ كَانَتْ هَدِيَّةً فَإِنَّمَا يُبْتَغَى بِهَا وَجْهُ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَقَضَاءُ الْحَاجَةِ وَإِنْ كَانَتْ صَدَقَةً فَإِنَّمَا يُبْتَغَى بِهَا وَجْهُ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ " . قَالُوا لاَ بَلْ هَدِيَّةٌ . فَقَبِلَهَا مِنْهُمْ وَقَعَدَ مَعَهُمْ يُسَائِلُهُمْ وَيُسَائِلُونَهُ حَتَّى صَلَّى الظُّهْرَ مَعَ الْعَصْرِ .
Бизга Ҳаннод ибн ас-Сарий хабар берди, у деди: бизга Абу Бакр ибн Айёш ривоят қилди, Яҳё ибн Ҳонийдан, у Абу Ҳузайфадан, у Абдулмалик ибн Муҳаммад ибн Баширдан, у Абдураҳмон ибн Алқама ас-Сақафийдан (ривоят қилдики), у деди: Сақиф вакиллари Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг олдиларига келдилар ва улар билан бирга ҳадя бор эди. У: «Бу ҳадями ёки садақами? Агар ҳадя бўлса, у билан Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг юзлари (розилиги) ва ҳожат раво бўлиши исталади; агар садақа бўлса, у билан фақат Аллаҳ азза ва жалланинг юзи (розилиги) исталади,» дедилар. Улар: «Йўқ, балки ҳадядир,» дедилар. Шунда у уни улардан қабул қилди ва улар билан ўтириб, улардан сўрар, улар эса ундан сўрардилар, ҳатто Зуҳрни Аср билан (бирга) ўқигунча.