حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ الْمُنْذِرِ، حَدَّثَنَا مَعْنٌ، قَالَ حَدَّثَنِي إِبْرَاهِيمُ بْنُ طَهْمَانَ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ زِيَادٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم "إِذَا أُتِيَ بِطَعَامٍ سَأَلَ عَنْهُ أَهَدِيَّةٌ أَمْ صَدَقَةٌ فَإِنْ قِيلَ صَدَقَةٌ. قَالَ لأَصْحَابِهِ كُلُوا. وَلَمْ يَأْكُلْ، وَإِنْ قِيلَ هَدِيَّةٌ. ضَرَبَ بِيَدِهِ صلى الله عليه وسلم فَأَكَلَ مَعَهُمْ ".
Бизга Иброҳим ибн Мунзир ривоят қилди, бизга Маън ривоят қилди, у деди: Менга Иброҳим ибн Таҳмон ривоят қилди, у Муҳаммад ибн Зиёддан, у Абу Ҳурайрадан (розияллаҳу анҳу), у деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га бир таом келтирилса, ундан: Ҳадями ёки садақами? деб сўрар эди. Агар: Садақа, дейилса, саҳобаларига: «Енглар», дер, ўзи емас эди. Агар: Ҳадя, дейилса, қўли билан уриб (узатиб), улар билан ер эди.