حَدَّثَنَا عُمَرُ بْنُ إِسْمَاعِيلَ بْنِ مُجَالِدِ بْنِ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا أَبِي، عَنْ بَيَانٍ، عَنْ قَيْسِ بْنِ أَبِي حَازِمٍ، قَالَ سَمِعْتُ سَعْدَ بْنَ أَبِي وَقَّاصٍ، يَقُولُ إِنِّي لأَوَّلُ رَجُلٍ أَهْرَاقَ دَمًا فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَإِنِّي لأَوَّلُ رَجُلٍ رَمَى بِسَهْمٍ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَلَقَدْ رَأَيْتُنِي أَغْزُو فِي الْعِصَابَةِ مِنْ أَصْحَابِ مُحَمَّدٍ صلى الله عليه وسلم مَا نَأْكُلُ إِلاَّ وَرَقَ الشَّجَرِ وَالْحُبُلَةِ حَتَّى إِنَّ أَحَدَنَا لَيَضَعُ كَمَا تَضَعُ الشَّاةُ أَوِ الْبَعِيرُ وَأَصْبَحَتْ بَنُو أَسَدٍ يُعَزِّرُونِي فِي الدِّينِ لَقَدْ خِبْتُ إِذًا وَضَلَّ عَمَلِي . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ غَرِيبٌ مِنْ حَدِيثِ بَيَانٍ .
Бизга Умар ибн Исмоил ибн Мужолид ибн Саъид ривоят қилди, бизга отам ривоят қилди, у Баёндан, у Қайс ибн Абу Ҳозимдан (ривоят қилдики), у деди: мен Саъд ибн Абу Ваққос (розияллаҳу анҳу)нинг шундай деяётганини эшитдим: «Албатта, мен Аллаҳ йўлида биринчи бўлиб қон тўккан кишиман ва албатта, мен Аллаҳ йўлида биринчи бўлиб ўқ отган кишиман. Мен ўзимни Муҳаммад (соллаллаҳу алайҳи васаллам) саҳобаларидан бир гуруҳ билан ғазот қилаётганини кўрдим — биз дарахт барглари ва ҳублаҳ (бир ўсимлик меваси)дан бошқа нарса емас эдик, ҳатто биримиз қўй ёки туя гунгиллаганидек гунгилларди. Энди эса Бани Асад мени динда таълим бериб тарбияламоқчи бўлиб қолди. Агар шундай бўлса, мен зарар кўрган бўлардим ва амалим беҳуда кетган бўларди,» деди. Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис Баённинг ривоятидан ҳасан саҳиҳ ғарибдир.
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ أَبِي خَالِدٍ، حَدَّثَنَا قَيْسٌ، قَالَ سَمِعْتُ سَعْدَ بْنَ مَالِكٍ، يَقُولُ إِنِّي أَوَّلُ رَجُلٍ مِنَ الْعَرَبِ رَمَى بِسَهْمٍ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَلَقَدْ رَأَيْتُنَا نَغْزُو مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَمَا لَنَا طَعَامٌ إِلاَّ الْحُبُلَةَ وَهَذَا السَّمُرَ حَتَّى إِنَّ أَحَدَنَا لَيَضَعُ كَمَا تَضَعُ الشَّاةُ ثُمَّ أَصْبَحَتْ بَنُو أَسَدٍ يُعَزِّرُونِي فِي الدِّينِ لَقَدْ خِبْتُ إِذًا وَضَلَّ عَمَلِي . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ . وَفِي الْبَابِ عَنْ عُتْبَةَ بْنِ غَزْوَانَ .
Бизга Муҳаммад ибн Башшор ривоят қилди, бизга Яҳё ибн Саъид ривоят қилди, бизга Исмоил ибн Абу Холид ривоят қилди, бизга Қайс ривоят қилди, у деди: мен Саъд ибн Молик (розияллаҳу анҳу)нинг шундай деяётганини эшитдим: «Албатта, мен араблар ичида Аллаҳ йўлида биринчи бўлиб ўқ отган кишиман. Мен ўзимизни Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) билан ғазот қилаётганимизни кўрдим, ҳублаҳ ва мана шу самур (бир дарахт меваси)дан бошқа таомимиз йўқ эди, ҳатто биримиз қўй гунгиллаганидек гунгилларди. Сўнгра Бани Асад мени динда таълим бериб тарбияламоқчи бўлиб қолди. Агар шундай бўлса, мен зарар кўрган бўлардим ва амалим беҳуда кетган бўларди,» деди. Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир. Бу бобда Утба ибн Ғазвондан ҳам (ҳадис) бор.
حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ، حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ زَيْدٍ، عَنْ أَيُّوبَ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ سِيرِينَ، قَالَ كُنَّا عِنْدَ أَبِي هُرَيْرَةَ وَعَلَيْهِ ثَوْبَانِ مُمَشَّقَانِ مِنْ كَتَّانٍ فَتَمَخَّطَ فِي أَحَدِهِمَا ثُمَّ قَالَ بَخٍ بَخٍ يَتَمَخَّطُ أَبُو هُرَيْرَةَ فِي الْكَتَّانِ لَقَدْ رَأَيْتُنِي وَإِنِّي لأَخِرُّ فِيمَا بَيْنَ مِنْبَرِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَحُجْرَةِ عَائِشَةَ مِنَ الْجُوعِ مَغْشِيًّا عَلَىَّ فَيَجِيءُ الْجَائِي فَيَضَعُ رِجْلَهُ عَلَى عُنُقِي يُرَى أَنَّ بِيَ الْجُنُونَ وَمَا بِي جُنُونٌ وَمَا هُوَ إِلاَّ الْجُوعُ . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ غَرِيبٌ مِنْ هَذَا الْوَجْهِ
Бизга Қутайба ривоят қилди, бизга Ҳаммод ибн Зайд ривоят қилди, у Айюбдан, у Муҳаммад ибн Сириндан (ривоят қилдики), у деди: биз Абу Ҳурайра (розияллаҳу анҳу)нинг ҳузурида эдик, унинг устида зиғирдан тўқилган, қизил бўёқ берилган икки кийим бор эди. У улардан бирига бурнини артди, сўнг деди: «Бах-бах! Абу Ҳурайра зиғир кийимга бурнини артяптими?! Мен ўзимни — Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг минбари билан Оишанинг ҳужраси орасида очликдан ҳушимдан кетиб йиқилиб ётганимни кўрардим. Келгувчи келиб оёғини бўйнимга қўярди, менга жинни бўлган деб қараларди, ҳолбуки менда жиннилик йўқ, фақат очлик эди (холос),» деди. Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис бу йўлдан (ривоят қилингани) ҳасан саҳиҳ ғарибдир.
حَدَّثَنَا الْعَبَّاسُ بْنُ مُحَمَّدٍ الدُّورِيُّ، حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ يَزِيدَ، حَدَّثَنَا حَيْوَةُ بْنُ شُرَيْحٍ، أَخْبَرَنِي أَبُو هَانِئٍ الْخَوْلاَنِيُّ، أَنَّ أَبَا عَلِيٍّ، عَمْرَو بْنَ مَالِكٍ الْجَنْبِيَّ أَخْبَرَهُ عَنْ فَضَالَةَ بْنِ عُبَيْدٍ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَانَ إِذَا صَلَّى بِالنَّاسِ يَخِرُّ رِجَالٌ مِنْ قَامَتِهِمْ فِي الصَّلاَةِ مِنَ الْخَصَاصَةِ وَهُمْ أَصْحَابُ الصُّفَّةِ حَتَّى تَقُولَ الأَعْرَابُ هَؤُلاَءِ مَجَانِينُ أَوْ مَجَانُونَ فَإِذَا صَلَّى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم انْصَرَفَ إِلَيْهِمْ فَقَالَ " لَوْ تَعْلَمُونَ مَا لَكُمْ عِنْدَ اللَّهِ لأَحْبَبْتُمْ أَنْ تَزْدَادُوا فَاقَةً وَحَاجَةً " . قَالَ فَضَالَةُ وَأَنَا يَوْمَئِذٍ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ .
Бизга ал-Аббос ибн Муҳаммад ад-Дурий ривоят қилди, бизга Абдуллаҳ ибн Язид ривоят қилди, бизга Ҳайва ибн Шурайҳ ривоят қилди, менга Абу Ҳони ал-Хавлоний хабар берди: Абу Али Амр ибн Молик ал-Жанбий унга Фазола ибн Убайд (розияллаҳу анҳу)дан хабар бердики, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) одамларга намоз ўқиб берганларида, эҳтиёжмандлик (очлик)дан баъзи кишилар намозда турган жойларида йиқилиб тушарди — улар Аҳли Суффа эди — ҳатто аъробийлар: «Булар жиннилар» ёки «ақлдан озганлар,» дерди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) намозни ўқиб бўлганларида, уларга ўгирилиб: «Агар Аллаҳ ҳузурида сизлар учун (тайёрлаб қўйилган неъматни) билсангиз эди, яна кўпроқ камбағаллик ва эҳтиёжли бўлишни хоҳлар эдингиз,» дедилар. Фазола деди: «Ўша куни мен Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) билан бирга эдим.» Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир.
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا آدَمُ بْنُ أَبِي إِيَاسٍ، حَدَّثَنَا شَيْبَانُ أَبُو مُعَاوِيَةَ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْمَلِكِ بْنُ عُمَيْرٍ، عَنْ أَبِي سَلَمَةَ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، قَالَ خَرَجَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فِي سَاعَةٍ لاَ يَخْرُجُ فِيهَا وَلاَ يَلْقَاهُ فِيهَا أَحَدٌ فَأَتَاهُ أَبُو بَكْرٍ فَقَالَ " مَا جَاءَ بِكَ يَا أَبَا بَكْرٍ " . فَقَالَ خَرَجْتُ أَلْقَى رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَأَنْظُرُ فِي وَجْهِهِ وَالتَّسْلِيمَ عَلَيْهِ . فَلَمْ يَلْبَثْ أَنْ جَاءَ عُمَرُ فَقَالَ " مَا جَاءَ بِكَ يَا عُمَرُ " . قَالَ الْجُوعُ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " وَأَنَا قَدْ وَجَدْتُ بَعْضَ ذَلِكَ " . فَانْطَلَقُوا إِلَى مَنْزِلِ أَبِي الْهَيْثَمِ بْنِ التَّيِّهَانِ الأَنْصَارِيِّ وَكَانَ رَجُلاً كَثِيرَ النَّخْلِ وَالشَّاءِ وَلَمْ يَكُنْ لَهُ خَدَمٌ فَلَمْ يَجِدُوهُ فَقَالُوا لاِمْرَأَتِهِ أَيْنَ صَاحِبُكِ فَقَالَتِ انْطَلَقَ يَسْتَعْذِبُ لَنَا الْمَاءَ . فَلَمْ يَلْبَثُوا أَنْ جَاءَ أَبُو الْهَيْثَمِ بِقِرْبَةٍ يَزْعَبُهَا فَوَضَعَهَا ثُمَّ جَاءَ يَلْتَزِمُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم وَيُفَدِّيهِ بِأَبِيهِ وَأُمِّهِ ثُمَّ انْطَلَقَ بِهِمْ إِلَى حَدِيقَتِهِ فَبَسَطَ لَهُمْ بِسَاطًا ثُمَّ انْطَلَقَ إِلَى نَخْلَةٍ فَجَاءَ بِقِنْوٍ فَوَضَعَهُ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " أَفَلاَ تَنَقَّيْتَ لَنَا مِنْ رُطَبِهِ " . فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنِّي أَرَدْتُ أَنْ تَخْتَارُوا أَوْ قَالَ تَخَيَّرُوا مِنْ رُطَبِهِ وَبُسْرِهِ . فَأَكَلُوا وَشَرِبُوا مِنْ ذَلِكَ الْمَاءِ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " هَذَا وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ مِنَ النَّعِيمِ الَّذِي تُسْأَلُونَ عَنْهُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ ظِلٌّ بَارِدٌ وَرُطَبٌ طَيِّبٌ وَمَاءٌ بَارِدٌ " . فَانْطَلَقَ أَبُو الْهَيْثَمِ لِيَصْنَعَ لَهُمْ طَعَامًا فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " لاَ تَذْبَحَنَّ ذَاتَ دَرٍّ " . قَالَ فَذَبَحَ لَهُمْ عَنَاقًا أَوْ جَدْيًا فَأَتَاهُمْ بِهَا فَأَكَلُوا فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " هَلْ لَكَ خَادِمٌ " . قَالَ لاَ . قَالَ " فَإِذَا أَتَانَا سَبْىٌ فَائْتِنَا " . فَأُتِيَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم بِرَأْسَيْنِ لَيْسَ مَعَهُمَا ثَالِثٌ فَأَتَاهُ أَبُو الْهَيْثَمِ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " اخْتَرْ مِنْهُمَا " . فَقَالَ يَا نَبِيَّ اللَّهِ اخْتَرْ لِي . فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " إِنَّ الْمُسْتَشَارَ مُؤْتَمَنٌ خُذْ هَذَا فَإِنِّي رَأَيْتُهُ يُصَلِّي وَاسْتَوْصِ بِهِ مَعْرُوفًا " . فَانْطَلَقَ أَبُو الْهَيْثَمِ إِلَى امْرَأَتِهِ فَأَخْبَرَهَا بِقَوْلِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَتِ امْرَأَتُهُ مَا أَنْتَ بِبَالِغٍ مَا قَالَ فِيهِ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم إِلاَّ أَنْ تَعْتِقَهُ قَالَ فَهُوَ عَتِيقٌ . فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " إِنَّ اللَّهَ لَمْ يَبْعَثْ نَبِيًّا وَلاَ خَلِيفَةً إِلاَّ وَلَهُ بِطَانَتَانِ بِطَانَةٌ تَأْمُرُهُ بِالْمَعْرُوفِ وَتَنْهَاهُ عَنِ الْمُنْكَرِ وَبِطَانَةٌ لاَ تَأْلُوهُ خَبَالاً وَمَنْ يُوقَ بِطَانَةَ السُّوءِ فَقَدْ وُقِيَ " . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ غَرِيبٌ .
Бизга Муҳаммад ибн Исмоил ривоят қилди, бизга Одам ибн Абу Иёс ривоят қилди, бизга Шайбон Абу Муовия ривоят қилди, бизга Абдулмалик ибн Умайр ривоят қилди, у Абу Салама ибн Абдурраҳмондан, у Абу Ҳурайра (розияллаҳу анҳу)дан (ривоят қилдики), у деди: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) одатда чиқмайдиган ва ҳеч ким у зот билан учрашмайдиган бир пайтда (ташқарига) чиқдилар. Бас, Абу Бакр у зотнинг олдига келди. У: «Сени нима келтирди, эй Абу Бакр?» дедилар. У: «Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) билан учрашиш, юзларига қараш ва салом бериш учун чиқдим,» деди. Кўп ўтмай Умар келди. У: «Сени нима келтирди, эй Умар?» дедилар. У: «Очлик, эй Расулуллаҳ,» деди. Шунда Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Мен ҳам бунинг бир қисмини ҳис қилдим,» дедилар. Сўнг улар Абул-Ҳайсам ибн ат-Таййиҳон ал-Ансорийнинг уйига бордилар — у хурмою қўйлари кўп, бироқ хизматкори йўқ киши эди — аммо уни топмадилар. Унинг хотинига: «Эгинг қаерда?» дедилар. У: «Бизга ширин сув келтиргани кетди,» деди. Кўп ўтмай Абул-Ҳайсам (сувни) зўрға кўтариб бир мешда келиб уни қўйди, сўнг келиб Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)ни қучоқлаб, ота-онасини у зотга фидо қилди. Сўнг уларни боғига олиб борди, уларга тўшак ёзди, кейин бир хурмо дарахти олдига бориб, бир шингил (хурмо) келтириб қўйди. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Нега бизга унинг пишганларидан танлаб келтирмадинг?» дедилар. У: «Эй Расулуллаҳ, мен сизлар унинг пишганларидан ҳам, хом-ярим пишганларидан ҳам танлаб олишингизни истадим,» деди. Бас, улар едилар ва ўша сувдан ичдилар. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Нафсим қўлида бўлган Зот билан қасамки, мана шу — Қиёмат кунида сизлар сўраладиган неъматлардан: салқин соя, мазали пишган хурмо ва салқин сув,» дедилар. Абул-Ҳайсам уларга таом тайёрлаш учун кетди. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Сутли (соғиладиган)ни сўйиб юборма,» дедилар. У улар учун бир улоқ ёки эчки боласини сўйиб, уни уларга келтирди, бас, едилар. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Сенинг хизматкоринг борми?» дедилар. У: «Йўқ,» деди. У зот: «Бизга асирлар келганда, бизнинг олдимизга кел,» дедилар. Сўнг Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га учинчиси йўқ икки бош (асир) келтирилди. Абул-Ҳайсам у зотнинг олдига келди. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Улардан бирини танла,» дедилар. У: «Эй Аллаҳнинг Набийси, мен учун сиз танланг,» деди. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Албатта, маслаҳат сўралган киши (омонатга) ишонилгандир. Мана шуни ол, чунки мен уни намоз ўқиётганини кўрдим, унга яхшилик қилишни васият қиламан,» дедилар. Абул-Ҳайсам хотинининг олдига бориб, унга Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг сўзларини хабар қилди. Унинг хотини: «Сен уни озод қилмагунингча Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) у ҳақида айтган (яхшилик даражаси)га ета олмайсан,» деди. У: «Бас, у озоддир,» деди. Шунда Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Албатта, Аллаҳ ҳеч бир набийни ёки халифани юбормадики, магар унинг иккита ички (яқин)и бўлур: бир ички (яқини) уни яхшиликка буюриб, ёмонликдан қайтаради, яна бир ички (яқини) эса унга бузғунчилик қилишдан тинмайди. Ким ёмон ички (яқин)дан сақланса, бас, (зарардан) сақланган бўлади,» дедилар. Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис ҳасан саҳиҳ ғарибдир.
حَدَّثَنَا صَالِحُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، حَدَّثَنَا أَبُو عَوَانَةَ، عَنْ عَبْدِ الْمَلِكِ بْنِ عُمَيْرٍ، عَنْ أَبِي سَلَمَةَ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم خَرَجَ يَوْمًا وَأَبُو بَكْرٍ وَعُمَرُ فَذَكَرَ نَحْوَ هَذَا الْحَدِيثِ وَلَمْ يَذْكُرْ فِيهِ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ وَحَدِيثُ شَيْبَانَ أَتَمُّ مِنْ حَدِيثِ أَبِي عَوَانَةَ وَأَطْوَلُ . وَشَيْبَانُ ثِقَةٌ عِنْدَهُمْ صَاحِبُ كِتَابٍ . وَقَدْ رُوِيَ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ هَذَا الْحَدِيثُ مِنْ غَيْرِ هَذَا الْوَجْهِ وَرُوِيَ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ أَيْضًا .
Бизга Солиҳ ибн Абдуллаҳ ривоят қилди, бизга Абу Авона ривоят қилди, у Абдулмалик ибн Умайрдан, у Абу Салама ибн Абдурраҳмондан (ривоят қилдики), Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) бир куни Абу Бакр ва Умар билан (ташқарига) чиқдилар — ва бу ҳадисга ўхшашни зикр қилди, лекин унда «Абу Ҳурайрадан» деб зикр қилмади. Шайбонинг ҳадиси Абу Авонанинг ҳадисидан тўлиқроқ ва узунроқдир. Шайбон уларнинг наздида ишончли, китоб соҳибидир. Бу ҳадис Абу Ҳурайрадан бу йўлдан бошқа тарзда ҳам ривоят қилинган, ҳамда Ибн Аббосдан ҳам ривоят қилинган.
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ أَبِي زِيَادٍ، حَدَّثَنَا سَيَّارُ بْنُ حَاتِمٍ، عَنْ سَهْلِ بْنِ أَسْلَمَ، عَنْ يَزِيدَ بْنِ أَبِي مَنْصُورٍ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ، عَنْ أَبِي طَلْحَةَ، قَالَ شَكَوْنَا إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم الْجُوعَ وَرَفَعْنَا عَنْ بُطُونِنَا عَنْ حَجَرٍ حَجَرٍ فَرَفَعَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَنْ حَجَرَيْنِ . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ غَرِيبٌ لاَ نَعْرِفُهُ إِلاَّ مِنْ هَذَا الْوَجْهِ .
Бизга Абдуллаҳ ибн Абу Зиёд ривоят қилди, бизга Сайёр ибн Ҳотим ривоят қилди, у Саҳл ибн Асламдан, у Язид ибн Абу Мансурдан, у Анас ибн Моликдан, у Абу Талҳа (розияллаҳу анҳу)дан (ривоят қилдики), у деди: «Биз Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га очликдан шикоят қилдик ва қоринларимиздан биттадан тош (боғлаб қўйганимизни) кўтариб кўрсатдик. Шунда Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) иккита тошни кўтариб кўрсатдилар.» Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис ғарибдир, уни фақат шу йўлдан биламиз.
حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ، حَدَّثَنَا أَبُو الأَحْوَصِ، عَنْ سِمَاكِ بْنِ حَرْبٍ، قَالَ سَمِعْتُ النُّعْمَانَ بْنَ بَشِيرٍ، يَقُولُ أَلَسْتُمْ فِي طَعَامٍ وَشَرَابٍ مَا شِئْتُمْ لَقَدْ رَأَيْتُ نَبِيَّكُمْ صلى الله عليه وسلم وَمَا يَجِدُ مِنَ الدَّقَلِ مَا يَمْلأُ بَطْنَهُ . قَالَ وَهَذَا حَدِيثٌ صَحِيحٌ . قَالَ أَبُو عِيسَى وَرَوَى أَبُو عَوَانَةَ وَغَيْرُ وَاحِدٍ عَنْ سِمَاكِ بْنِ حَرْبٍ نَحْوَ حَدِيثِ أَبِي الأَحْوَصِ . وَرَوَى شُعْبَةُ هَذَا الْحَدِيثَ عَنْ سِمَاكٍ عَنِ النُّعْمَانِ بْنِ بَشِيرٍ عَنْ عُمَرَ .
Бизга Қутайба ривоят қилди, бизга Абул-Аҳвас ривоят қилди, у Симок ибн Ҳарбдан (ривоят қилдики), у деди: мен ан-Нуъмон ибн Башир (розияллаҳу анҳумо)нинг шундай деяётганини эшитдим: «Сизлар хоҳлаган таом ва ичимлик ичида эмасмисизлар?! Мен Набийингиз (соллаллаҳу алайҳи васаллам)ни кўрдимки, қоринларини тўлдирадиган паст навли (қуруқ) хурмони ҳам топмас эдилар.» (Термизий) деди: бу саҳиҳ ҳадисдир. Абу Исо деди: Абу Авона ва бошқа бир неча (рови) Симок ибн Ҳарбдан Абул-Аҳваснинг ҳадисига ўхшаш ривоят қилдилар. Шуъба эса бу ҳадисни Симокдан, у ан-Нуъмон ибн Баширдан, у Умардан (деб) ривоят қилди.