حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ كَثِيرٍ، أَخْبَرَنَا سُفْيَانُ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَابِسٍ، قَالَ سُئِلَ ابْنُ عَبَّاسٍ أَشَهِدْتَ الْعِيدَ مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ نَعَمْ وَلَوْلاَ مَنْزِلَتِي مِنْهُ مَا شَهِدْتُهُ مِنَ الصِّغَرِ، فَأَتَى الْعَلَمَ الَّذِي عِنْدَ دَارِ كَثِيرِ بْنِ الصَّلْتِ فَصَلَّى ثُمَّ خَطَبَ، وَلَمْ يَذْكُرْ أَذَانًا وَلاَ إِقَامَةً، ثُمَّ أَمَرَ بِالصَّدَقَةِ فَجَعَلَ النِّسَاءُ يُشِرْنَ إِلَى آذَانِهِنَّ وَحُلُوقِهِنَّ، فَأَمَرَ بِلاَلاً فَأَتَاهُنَّ، ثُمَّ رَجَعَ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم.
Абдураҳмон ибн Обис айтди: Ибн Аббосдан: "Сен Ийд(намози)ни Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) билан кўрганмисан (ҳозир бўлганмисан)?" деб сўралди. У: "Ҳа, агар менинг унга (яқин) мавқейим бўлмаганида, мен уни — кичиклигим туфайли — кўрмас (ҳозир бўлмас) эдим. У Касир ибн ал-Салт уйи янидаги белги (нишон)га келди, намоз ўқиди, кейин хутба қилди — азон ва иқоматни зикр қилмади — кейин садақага буюрди. Аёллар (садақа деб) ўз қулоқларига ва бўйинларига (зийнатларига) ишорат қила бошлади. У Билолга буюрди, у уларнинг олдига борди, кейин Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг олдига қайтди" деди.