حَدَّثَنَا عَمْرُو بْنُ عَلِيٍّ، قَالَ حَدَّثَنَا يَحْيَى، قَالَ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، حَدَّثَنِي عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ عَابِسٍ، سَمِعْتُ ابْنَ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ لَهُ رَجُلٌ شَهِدْتَ الْخُرُوجَ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ نَعَمْ، وَلَوْلاَ مَكَانِي مِنْهُ مَا شَهِدْتُهُ ـ يَعْنِي مِنْ صِغَرِهِ ـ أَتَى الْعَلَمَ الَّذِي عِنْدَ دَارِ كَثِيرِ بْنِ الصَّلْتِ، ثُمَّ خَطَبَ ثُمَّ أَتَى النِّسَاءَ فَوَعَظَهُنَّ وَذَكَّرَهُنَّ وَأَمَرَهُنَّ أَنْ يَتَصَدَّقْنَ فَجَعَلَتِ الْمَرْأَةُ تُهْوِي بِيَدِهَا إِلَى حَلْقِهَا تُلْقِي فِي ثَوْبِ بِلاَلٍ، ثُمَّ أَتَى هُوَ وَبِلاَلٌ الْبَيْتَ.
Амр ибн Али бизга айтди: Яҳё бизга айтди: Суфён бизга айтди: Абдурраҳмон ибн Обис менга айтди: Мен Ибн Аббос розияллаҳу анҳумани эшитдим, унга бир киши: ‹Сен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам билан (ҳайит намози учун) чиқишда ҳозир бўлдингми?› деди. У: ‹Ҳа, агар у зотга (яқин) ўрним бўлмаганида (яъни ёшлигим), ҳозир бўлмас эдим — яъни кичиклиги сабабли — У зот Касир ибн Салт уйи ёнидаги белги (жой)га келдилар, сўнг хутба қилдилар, сўнг аёлларнинг олдига келиб уларга ваъз қилдилар, эслатдилар ва садақа беришни буюрдилар. Аёл қўлини бўйнига (тақинчоларига) олиб бориб, Билолнинг кийимига (садақа) ташлай бошлади. Сўнг у (Набий) ва Билол уйга келдилар›, деди.