حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ، قَالَ حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ جَعْفَرٍ، عَنْ حُمَيْدٍ، عَنْ أَنَسٍ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم رَأَى نُخَامَةً فِي الْقِبْلَةِ، فَشَقَّ ذَلِكَ عَلَيْهِ حَتَّى رُئِيَ فِي وَجْهِهِ، فَقَامَ فَحَكَّهُ بِيَدِهِ فَقَالَ " إِنَّ أَحَدَكُمْ إِذَا قَامَ فِي صَلاَتِهِ، فَإِنَّهُ يُنَاجِي رَبَّهُ ـ أَوْ إِنَّ رَبَّهُ بَيْنَهُ وَبَيْنَ الْقِبْلَةِ ـ فَلاَ يَبْزُقَنَّ أَحَدُكُمْ قِبَلَ قِبْلَتِهِ، وَلَكِنْ عَنْ يَسَارِهِ، أَوْ تَحْتَ قَدَمَيْهِ ". ثُمَّ أَخَذَ طَرَفَ رِدَائِهِ فَبَصَقَ فِيهِ، ثُمَّ رَدَّ بَعْضَهُ عَلَى بَعْضٍ، فَقَالَ " أَوْ يَفْعَلْ هَكَذَا ".
Бизга Қутайба ривоят қилди, у деди: бизга Исмоил ибн Жаъфар, Ҳумайддан, у Анасдан ривоят қилдики, Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) қиблада (деворда) бир балғам (сўлак) кўрдилар ва бу у кишига оғир ботди, ҳатто юзларида (норозилик) кўринди. У киши туриб, уни қўллари билан ишқалаб (тозалаб) ташладилар ва: «Албатта, сизлардан бири намозида турганида, у Роббига муножот қилади — ёки: унинг Роббиси у билан қибла орасидадир — шу сабабли сизлардан бири қибласи томонга тупурмасин; балки чап томонига ёки оёқлари остига (тупурсин),» дедилар. Сўнг ридоларининг бир учини олиб, унга тупурдилар, кейин унинг бир қисмини бошқа қисмига қайтардилар (ишқаладилар) ва: «Ёки мана шундай қилсин,» дедилар.