باب رَفْعِ الصَّوْتِ فِي الْمَسَاجِدِ
حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ سَعِيدٍ، قَالَ حَدَّثَنَا الْجُعَيْدُ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، قَالَ حَدَّثَنِي يَزِيدُ بْنُ خُصَيْفَةَ، عَنِ السَّائِبِ بْنِ يَزِيدَ، قَالَ كُنْتُ قَائِمًا فِي الْمَسْجِدِ فَحَصَبَنِي رَجُلٌ، فَنَظَرْتُ فَإِذَا عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ فَقَالَ اذْهَبْ فَأْتِنِي بِهَذَيْنِ. فَجِئْتُهُ بِهِمَا. قَالَ مَنْ أَنْتُمَا ـ أَوْ مِنْ أَيْنَ أَنْتُمَا قَالاَ مِنْ أَهْلِ الطَّائِفِ. قَالَ لَوْ كُنْتُمَا مِنْ أَهْلِ الْبَلَدِ لأَوْجَعْتُكُمَا، تَرْفَعَانِ أَصْوَاتَكُمَا فِي مَسْجِدِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم
Али ибн Абдуллаҳ бизга айтди: Яҳё ибн Саъид бизга айтди: Жуъайд ибн Абдурраҳмон бизга айтди: Язид ибн Хусайфа менга айтди, Соиб ибн Язиддан: У деди: Мен масжидда турган эдим, бир киши менга шағал отди. Қарасам, Умар ибн Хаттоб экан. У: ‹Бориб, мана бу икковини менга олиб кел›, деди. Мен уларни олиб келдим. У: ‹Сизлар кимсизлар — ёки қаердансизлар?› деди. Улар: ‹Тоиф аҳлиданмиз›, дедилар. У: ‹Агар шу шаҳар (Мадина) аҳлидан бўлганингизда, сизларни оғритардим — Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг масжидида овозларингизни кўтариб турибсизлар!› деди.
حَدَّثَنَا أَحْمَدُ، قَالَ حَدَّثَنَا ابْنُ وَهْبٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي يُونُسُ بْنُ يَزِيدَ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، حَدَّثَنِي عَبْدُ اللَّهِ بْنُ كَعْبِ بْنِ مَالِكٍ، أَنَّ كَعْبَ بْنَ مَالِكٍ، أَخْبَرَهُ أَنَّهُ، تَقَاضَى ابْنَ أَبِي حَدْرَدٍ دَيْنًا لَهُ عَلَيْهِ، فِي عَهْدِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي الْمَسْجِدِ، فَارْتَفَعَتْ أَصْوَاتُهُمَا حَتَّى سَمِعَهَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَهُوَ فِي بَيْتِهِ، فَخَرَجَ إِلَيْهِمَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم حَتَّى كَشَفَ سِجْفَ حُجْرَتِهِ وَنَادَى " يَا كَعْبُ بْنَ مَالِكٍ، يَا كَعْبُ ". قَالَ لَبَّيْكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ. فَأَشَارَ بِيَدِهِ أَنْ ضَعِ الشَّطْرَ مِنْ دَيْنِكَ. قَالَ كَعْبٌ قَدْ فَعَلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ. قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " قُمْ فَاقْضِهِ ".
Аҳмад бизга айтди: Ибн Ваҳб бизга айтди: Юнус ибн Язид менга хабар берди, Ибн Шиҳобдан: Абдуллаҳ ибн Каъб ибн Молик менга айтди, Каъб ибн Молик унга хабар беришича: У Ибн Абу Ҳадраддан унда бўлган бир қарзини Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам даврида масжидда талаб қилди, иккаласининг овози кўтарилиб кетди, ҳатто Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам уйида туриб уни эшитдилар. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам уларнинг олдига чиқиб, ҳужраси пардасини очиб: «Эй Каъб ибн Молик, эй Каъб!» деб чақирдилар. У: ‹Лаббайк, ё Расулуллаҳ›, деди. У зот қўллари билан: ‹Қарзингдан ярмини тушир›, деб ишора қилдилар. Каъб: ‹Қилдим, ё Расулуллаҳ›, деди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Тур, унга тўла», дедилар.