حَدَّثَنَا أَحْمَدُ، قَالَ حَدَّثَنَا ابْنُ وَهْبٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي يُونُسُ بْنُ يَزِيدَ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، حَدَّثَنِي عَبْدُ اللَّهِ بْنُ كَعْبِ بْنِ مَالِكٍ، أَنَّ كَعْبَ بْنَ مَالِكٍ، أَخْبَرَهُ أَنَّهُ، تَقَاضَى ابْنَ أَبِي حَدْرَدٍ دَيْنًا لَهُ عَلَيْهِ، فِي عَهْدِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي الْمَسْجِدِ، فَارْتَفَعَتْ أَصْوَاتُهُمَا حَتَّى سَمِعَهَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَهُوَ فِي بَيْتِهِ، فَخَرَجَ إِلَيْهِمَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم حَتَّى كَشَفَ سِجْفَ حُجْرَتِهِ وَنَادَى " يَا كَعْبُ بْنَ مَالِكٍ، يَا كَعْبُ ". قَالَ لَبَّيْكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ. فَأَشَارَ بِيَدِهِ أَنْ ضَعِ الشَّطْرَ مِنْ دَيْنِكَ. قَالَ كَعْبٌ قَدْ فَعَلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ. قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " قُمْ فَاقْضِهِ ".
Аҳмад бизга айтди: Ибн Ваҳб бизга айтди: Юнус ибн Язид менга хабар берди, Ибн Шиҳобдан: Абдуллаҳ ибн Каъб ибн Молик менга айтди, Каъб ибн Молик унга хабар беришича: У Ибн Абу Ҳадраддан унда бўлган бир қарзини Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам даврида масжидда талаб қилди, иккаласининг овози кўтарилиб кетди, ҳатто Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам уйида туриб уни эшитдилар. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам уларнинг олдига чиқиб, ҳужраси пардасини очиб: «Эй Каъб ибн Молик, эй Каъб!» деб чақирдилар. У: ‹Лаббайк, ё Расулуллаҳ›, деди. У зот қўллари билан: ‹Қарзингдан ярмини тушир›, деб ишора қилдилар. Каъб: ‹Қилдим, ё Расулуллаҳ›, деди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Тур, унга тўла», дедилар.