وَحَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ يَحْيَى، أَخْبَرَنَا اللَّيْثُ بْنُ سَعْدٍ، ح وَحَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، - وَتَقَارَبَا فِي اللَّفْظِ - قَالَ حَدَّثَنَا لَيْثٌ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ أَبِي سَعِيدٍ الْمَقْبُرِيِّ، عَنْ عِيَاضِ بْنِ، عَبْدِ اللَّهِ بْنِ سَعْدٍ أَنَّهُ سَمِعَ أَبَا سَعِيدٍ الْخُدْرِيَّ، يَقُولُ قَامَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَخَطَبَ النَّاسَ فَقَالَ " لاَ وَاللَّهِ مَا أَخْشَى عَلَيْكُمْ أَيُّهَا النَّاسُ إِلاَّ مَا يُخْرِجُ اللَّهُ لَكُمْ مِنْ زَهْرَةِ الدُّنْيَا " . فَقَالَ رَجُلٌ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَيَأْتِي الْخَيْرُ بِالشَّرِّ فَصَمَتَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم سَاعَةً ثُمَّ قَالَ " كَيْفَ قُلْتَ " . قَالَ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَيَأْتِي الْخَيْرُ بِالشَّرِّ فَقَالَ لَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " إِنَّ الْخَيْرَ لاَ يَأْتِي إِلاَّ بِخَيْرٍ أَوَ خَيْرٌ هُوَ إِنَّ كُلَّ مَا يُنْبِتُ الرَّبِيعُ يَقْتُلُ حَبَطًا أَوْ يُلِمُّ إِلاَّ آكِلَةَ الْخَضِرِ أَكَلَتْ حَتَّى إِذَا امْتَلأَتْ خَاصِرَتَاهَا اسْتَقْبَلَتِ الشَّمْسَ ثَلَطَتْ أَوْ بَالَتْ ثُمَّ اجْتَرَّتْ فَعَادَتْ فَأَكَلَتْ فَمَنْ يَأْخُذْ مَالاً بِحَقِّهِ يُبَارَكْ لَهُ فِيهِ وَمَنْ يَأْخُذْ مَالاً بِغَيْرِ حَقِّهِ فَمَثَلُهُ كَمَثَلِ الَّذِي يَأْكُلُ وَلاَ يَشْبَعُ " .
Абу Саъид ал-Худрий айтди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) туриб, одамларга хутба қилди ва: «Йўқ, Аллаҳга қасам, эй одамлар, мен сизлар ҳақингизда — Аллаҳ сизларга дунёнинг гулларидан (неъматларидан) чиқариб берадиган нарсадан бошқа — (ҳеч нарсадан) қўрқмайман» деди. Бас бир киши: «Эй Расулуллаҳ, яхшилик ёмонликни (олиб) келадими?» деди. Бас Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) бир муддат жим турди, кейин: «Қанай дединг?» деди. У: «Эй Расулуллаҳ, яхшилик ёмонликни (олиб) келадими? дедим» деди. Бас Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) унга: «Албатта яхшилик фақат яхшилик (олиб) келади. Баҳор (кўкат) ундирган ҳар бир нарса — (ҳаддан ошиб еган чорвани) ўлдиради ёки ўлимга яқинлаштиради; магар кўкат (яшил ўт) ейдиган (чорва) бундан мустасно — у еди, то икки биқини тўлганида, қуёшга юзланди (офтобда турди), тезагини чиқарди ёки сийдикни қилди, кейин қайтароб (яйраб) яна еди. Бас ким молни ўз ҳақи билан олса, унга унда барака берилади; ким молни ноҳақ олса, унинг мисоли — еб, тўймайдиган киши мисли кабидир» деди.
حَدَّثَنِي أَبُو الطَّاهِرِ، أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ وَهْبٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي مَالِكُ بْنُ أَنَسٍ، عَنْ زَيْدِ بْنِ أَسْلَمَ، عَنْ عَطَاءِ بْنِ يَسَارٍ، عَنْ أَبِي سَعِيدٍ الْخُدْرِيِّ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " أَخْوَفُ مَا أَخَافُ عَلَيْكُمْ مَا يُخْرِجُ اللَّهُ لَكُمْ مِنْ زَهْرَةِ الدُّنْيَا " . قَالُوا وَمَا زَهْرَةُ الدُّنْيَا يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ " بَرَكَاتُ الأَرْضِ " . قَالُوا يَا رَسُولَ اللَّهِ وَهَلْ يَأْتِي الْخَيْرُ بِالشَّرِّ قَالَ " لاَ يَأْتِي الْخَيْرُ إِلاَّ بِالْخَيْرِ لاَ يَأْتِي الْخَيْرُ إِلاَّ بِالْخَيْرِ لاَ يَأْتِي الْخَيْرُ إِلاَّ بِالْخَيْرِ إِنَّ كُلَّ مَا أَنْبَتَ الرَّبِيعُ يَقْتُلُ أَوْ يُلِمُّ إِلاَّ آكِلَةَ الْخَضِرِ فَإِنَّهَا تَأْكُلُ حَتَّى إِذَا امْتَدَّتْ خَاصِرَتَاهَا اسْتَقْبَلَتِ الشَّمْسَ ثُمَّ اجْتَرَّتْ وَبَالَتْ وَثَلَطَتْ ثُمَّ عَادَتْ فَأَكَلَتْ إِنَّ هَذَا الْمَالَ خَضِرَةٌ حُلْوَةٌ فَمَنْ أَخَذَهُ بِحَقِّهِ وَوَضَعَهُ فِي حَقِّهِ فَنِعْمَ الْمَعُونَةُ هُوَ وَمَنْ أَخَذَهُ بِغَيْرِ حَقِّهِ كَانَ كَالَّذِي يَأْكُلُ وَلاَ يَشْبَعُ " .
Абу Саъид ал-Худрий (ривоят қилди)ки: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Сизлар ҳақингизда мен энг қўрқадиган нарса — Аллаҳ сизларга дунёнинг гулларидан чиқариб берадиган нарсадир» деди. Улар: «Эй Расулуллаҳ, дунёнинг гуллари нима?» дедилар. У: «Ернинг барака(неъмат)лари» деди. Улар: «Эй Расулуллаҳ, яхшилик ёмонликни (олиб) келадими?» дедилар. У: «Яхшилик фақат яхшилик (олиб) келади; яхшилик фақат яхшилик (олиб) келади; яхшилик фақат яхшилик (олиб) келади. Албатта баҳор ундирган ҳар бир нарса — (ҳаддан ошиб еган чорвани) ўлдиради ёки ўлимга яқинлаштиради; магар кўкат ейдиган (чорва) бундан мустасно — у ейди, то икки биқини чўзилганида, қуёшга юзланди, кейин қайтароб, сийдик қилди ва тезак чиқарди, кейин қайтиб яна еди. Албатта бу мол — кўм-кўк, шириндир; бас ким уни ўз ҳақи билан олиб, ўз ҳақига (ўрнига) қўйса — у қанақа яхши ёрдамчи(дир)! Ким уни ноҳақ олса — у еб, тўймайдиган киши кабидир» деди.
حَدَّثَنِي عَلِيُّ بْنُ حُجْرٍ، أَخْبَرَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ هِشَامٍ، صَاحِبِ الدَّسْتَوَائِيِّ عَنْ يَحْيَى بْنِ أَبِي كَثِيرٍ، عَنْ هِلاَلِ بْنِ أَبِي مَيْمُونَةَ، عَنْ عَطَاءِ بْنِ يَسَارٍ، عَنْ أَبِي سَعِيدٍ الْخُدْرِيِّ، قَالَ جَلَسَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَلَى الْمِنْبَرِ وَجَلَسْنَا حَوْلَهُ فَقَالَ " إِنَّ مِمَّا أَخَافُ عَلَيْكُمْ بَعْدِي مَا يُفْتَحُ عَلَيْكُمْ مِنْ زَهْرَةِ الدُّنْيَا وَزِينَتِهَا " . فَقَالَ رَجُلٌ أَوَيَأْتِي الْخَيْرُ بِالشَّرِّ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ فَسَكَتَ عَنْهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقِيلَ لَهُ مَا شَأْنُكَ تُكَلِّمُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَلاَ يُكَلِّمُكَ قَالَ وَرُئِينَا أَنَّهُ يُنْزَلُ عَلَيْهِ فَأَفَاقَ يَمْسَحُ عَنْهُ الرُّحَضَاءَ وَقَالَ " إِنَّ هَذَا السَّائِلَ - وَكَأَنَّهُ حَمِدَهُ فَقَالَ - إِنَّهُ لاَ يَأْتِي الْخَيْرُ بِالشَّرِّ وَإِنَّ مِمَّا يُنْبِتُ الرَّبِيعُ يَقْتُلُ أَوْ يُلِمُّ إِلاَّ آكِلَةَ الْخَضِرِ فَإِنَّهَا أَكَلَتْ حَتَّى إِذَا امْتَلأَتْ خَاصِرَتَاهَا اسْتَقْبَلَتْ عَيْنَ الشَّمْسِ فَثَلَطَتْ وَبَالَتْ ثُمَّ رَتَعَتْ وَإِنَّ هَذَا الْمَالَ خَضِرٌ حُلْوٌ وَنِعْمَ صَاحِبُ الْمُسْلِمِ هُوَ لِمَنْ أَعْطَى مِنْهُ الْمِسْكِينَ وَالْيَتِيمَ وَابْنَ السَّبِيلِ أَوْ كَمَا قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَإِنَّهُ مَنْ يَأْخُذُهُ بِغَيْرِ حَقِّهِ كَانَ كَالَّذِي يَأْكُلُ وَلاَ يَشْبَعُ وَيَكُونُ عَلَيْهِ شَهِيدًا يَوْمَ الْقِيَامَةِ " .
Абу Саъид ал-Худрий айтди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) минбар устида ўтирди, биз эса атрофида ўтирдик; у: «Албатта мен сизлар ҳақингизда мендан кейин қўрқадиган нарсалардан (бири) — сизларга дунёнинг гуллари ва унинг зийнатидан очиладиган нарсадир» деди. Бас бир киши: «Яхшилик ёмонликни (олиб) келадими, эй Расулуллаҳ?» деди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) унга жим қолди; бас унга: «Сенга нима бўлди — Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га гапиряпсану, у сенга гапирмаяпти?» дейилди. Бизга — унга (ваҳий) нозил қилинаётгандек (туюлди); бас у (ваҳий ҳолатидан) ўзига келди, ўзидан терларни артиб: «Албатта бу сўровчи...» деди — гўё уни мақтагандек — «албатта яхшилик ёмонликни (олиб) келмайди; ва албатта баҳор ундирган нарсалардан (баъзиси чорвани) ўлдиради ёки ўлимга яқинлаштиради; магар кўкат ейдиган (чорва) бундан мустасно — у еди, то икки биқини тўлганида, қуёш кўзига юзланди, кейин тезак чиқарди, сийдик қилди, кейин (яйраб) ўтлади. Албатта бу мол — кўм-кўк, шириндир; ва у мусулмоннинг қанақа яхши дўсти(дир) — уни мискин, етим ва йўловчига берган киши учун!» — ёки Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) айтганидек — «албатта уни ноҳақ олган киши — еб, тўймайдиган киши кабидир; ва у (мол) қиёмат куни унга қарши гувоҳ бўлади» деди.