حَدَّثَنِي عَلِيُّ بْنُ حُجْرٍ، أَخْبَرَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ هِشَامٍ، صَاحِبِ الدَّسْتَوَائِيِّ عَنْ يَحْيَى بْنِ أَبِي كَثِيرٍ، عَنْ هِلاَلِ بْنِ أَبِي مَيْمُونَةَ، عَنْ عَطَاءِ بْنِ يَسَارٍ، عَنْ أَبِي سَعِيدٍ الْخُدْرِيِّ، قَالَ جَلَسَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَلَى الْمِنْبَرِ وَجَلَسْنَا حَوْلَهُ فَقَالَ " إِنَّ مِمَّا أَخَافُ عَلَيْكُمْ بَعْدِي مَا يُفْتَحُ عَلَيْكُمْ مِنْ زَهْرَةِ الدُّنْيَا وَزِينَتِهَا " . فَقَالَ رَجُلٌ أَوَيَأْتِي الْخَيْرُ بِالشَّرِّ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ فَسَكَتَ عَنْهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقِيلَ لَهُ مَا شَأْنُكَ تُكَلِّمُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَلاَ يُكَلِّمُكَ قَالَ وَرُئِينَا أَنَّهُ يُنْزَلُ عَلَيْهِ فَأَفَاقَ يَمْسَحُ عَنْهُ الرُّحَضَاءَ وَقَالَ " إِنَّ هَذَا السَّائِلَ - وَكَأَنَّهُ حَمِدَهُ فَقَالَ - إِنَّهُ لاَ يَأْتِي الْخَيْرُ بِالشَّرِّ وَإِنَّ مِمَّا يُنْبِتُ الرَّبِيعُ يَقْتُلُ أَوْ يُلِمُّ إِلاَّ آكِلَةَ الْخَضِرِ فَإِنَّهَا أَكَلَتْ حَتَّى إِذَا امْتَلأَتْ خَاصِرَتَاهَا اسْتَقْبَلَتْ عَيْنَ الشَّمْسِ فَثَلَطَتْ وَبَالَتْ ثُمَّ رَتَعَتْ وَإِنَّ هَذَا الْمَالَ خَضِرٌ حُلْوٌ وَنِعْمَ صَاحِبُ الْمُسْلِمِ هُوَ لِمَنْ أَعْطَى مِنْهُ الْمِسْكِينَ وَالْيَتِيمَ وَابْنَ السَّبِيلِ أَوْ كَمَا قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَإِنَّهُ مَنْ يَأْخُذُهُ بِغَيْرِ حَقِّهِ كَانَ كَالَّذِي يَأْكُلُ وَلاَ يَشْبَعُ وَيَكُونُ عَلَيْهِ شَهِيدًا يَوْمَ الْقِيَامَةِ " .
Абу Саъид ал-Худрий айтди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) минбар устида ўтирди, биз эса атрофида ўтирдик; у: «Албатта мен сизлар ҳақингизда мендан кейин қўрқадиган нарсалардан (бири) — сизларга дунёнинг гуллари ва унинг зийнатидан очиладиган нарсадир» деди. Бас бир киши: «Яхшилик ёмонликни (олиб) келадими, эй Расулуллаҳ?» деди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) унга жим қолди; бас унга: «Сенга нима бўлди — Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га гапиряпсану, у сенга гапирмаяпти?» дейилди. Бизга — унга (ваҳий) нозил қилинаётгандек (туюлди); бас у (ваҳий ҳолатидан) ўзига келди, ўзидан терларни артиб: «Албатта бу сўровчи...» деди — гўё уни мақтагандек — «албатта яхшилик ёмонликни (олиб) келмайди; ва албатта баҳор ундирган нарсалардан (баъзиси чорвани) ўлдиради ёки ўлимга яқинлаштиради; магар кўкат ейдиган (чорва) бундан мустасно — у еди, то икки биқини тўлганида, қуёш кўзига юзланди, кейин тезак чиқарди, сийдик қилди, кейин (яйраб) ўтлади. Албатта бу мол — кўм-кўк, шириндир; ва у мусулмоннинг қанақа яхши дўсти(дир) — уни мискин, етим ва йўловчига берган киши учун!» — ёки Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) айтганидек — «албатта уни ноҳақ олган киши — еб, тўймайдиган киши кабидир; ва у (мол) қиёмат куни унга қарши гувоҳ бўлади» деди.