باب نَدْبِ مَنْ رَأَى امْرَأَةً فَوَقَعَتْ فِي نَفْسِهِ إِلَى أَنْ يَأْتِيَ امْرَأَتَهُ أَوْ جَارِيَتَهُ فَيُوَاقِعَهَا
حَدَّثَنَا عَمْرُو بْنُ عَلِيٍّ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الأَعْلَى، حَدَّثَنَا هِشَامُ بْنُ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ، عَنْ أَبِي الزُّبَيْرِ، عَنْ جَابِرٍ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم رَأَى امْرَأَةً فَأَتَى امْرَأَتَهُ زَيْنَبَ وَهْىَ تَمْعَسُ مَنِيئَةً لَهَا فَقَضَى حَاجَتَهُ ثُمَّ خَرَجَ إِلَى أَصْحَابِهِ فَقَالَ " إِنَّ الْمَرْأَةَ تُقْبِلُ فِي صُورَةِ شَيْطَانٍ وَتُدْبِرُ فِي صُورَةِ شَيْطَانٍ فَإِذَا أَبْصَرَ أَحَدُكُمُ امْرَأَةً فَلْيَأْتِ أَهْلَهُ فَإِنَّ ذَلِكَ يَرُدُّ مَا فِي نَفْسِهِ " .
Бизга Амр ибн Али ривоят қилди, бизга Абдул-Аъло ривоят қилди, бизга Ҳишом ибн Абу Абдуллаҳ Абуз-Зубайрдан, у Жобирдан ривоят қилдики, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) бир аёлни кўрди-да, ўз аёли Зайнабнинг олдига келди — у (Зайнаб) ўзининг бир терисини ошлаётган эди — ва ҳожатини адо этди, сўнг шерикларининг олдига чиқиб: «Албатта аёл шайтон суратида келади ва шайтон суратида ортга кетади. Бас, бирингиз бир аёлни кўриб (майл туғилса), ўз аҳлига (хотинига) борсин, чунки бу унинг кўнглидаги нарсани қайтаради» деди.
حَدَّثَنَا زُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الصَّمَدِ بْنُ عَبْدِ الْوَارِثِ، حَدَّثَنَا حَرْبُ بْنُ أَبِي، الْعَالِيَةِ حَدَّثَنَا أَبُو الزُّبَيْرِ، عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم رَأَى امْرَأَةً . فَذَكَرَ بِمِثْلِهِ غَيْرَ أَنَّهُ قَالَ فَأَتَى امْرَأَتَهُ زَيْنَبَ وَهْىَ تَمْعَسُ مَنِيئَةً . وَلَمْ يَذْكُرْ تُدْبِرُ فِي صُورَةِ شَيْطَانٍ .
Бизга Зуҳайр ибн Ҳарб ривоят қилди, бизга Абдуссамад ибн Абдул-Ворис ривоят қилди, бизга Ҳарб ибн Абу ал-Алия ривоят қилди, бизга Абуз-Зубайр Жобир ибн Абдуллаҳдан ривоят қилдики, Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) бир аёлни кўрди — ва унга ўхшаш зикр қилди, фақат у: «Ўз аёли Зайнабнинг олдига келди, у тери ошлаётган эди» деди ва «шайтон суратида ортга кетади»ни зикр қилмади.
وَحَدَّثَنِي سَلَمَةُ بْنُ شَبِيبٍ، حَدَّثَنَا الْحَسَنُ بْنُ أَعْيَنَ، حَدَّثَنَا مَعْقِلٌ، عَنْ أَبِي الزُّبَيْرِ، قَالَ قَالَ جَابِرٌ سَمِعْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " إِذَا أَحَدُكُمْ أَعْجَبَتْهُ الْمَرْأَةُ فَوَقَعَتْ فِي قَلْبِهِ فَلْيَعْمِدْ إِلَى امْرَأَتِهِ فَلْيُوَاقِعْهَا فَإِنَّ ذَلِكَ يَرُدُّ مَا فِي نَفْسِهِ " .
Ва менга Салама ибн Шабиб ривоят қилди, бизга ал-Ҳасан ибн Аъян ривоят қилди, бизга Маъқил Абуз-Зубайрдан ривоят қилди, у деди: Жобир деди: Мен Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)ни шундай деяётганини эшитдим: «Бирингизга бир аёл ёқиб қолиб, қалбига тушса, ўз аёлига йўналтириб, у билан яқинлик қилсин, чунки бу унинг кўнглидаги нарсани қайтаради».