وَحَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، وَابْنُ، بَشَّارٍ - وَاللَّفْظُ لاِبْنِ الْمُثَنَّى - قَالاَ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ، بْنُ جَعْفَرٍ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ قَتَادَةَ، عَنِ النَّضْرِ بْنِ أَنَسٍ، عَنْ بَشِيرِ بْنِ نَهِيكٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ فِي الْمَمْلُوكِ بَيْنَ الرَّجُلَيْنِ فَيُعْتِقُ أَحَدُهُمَا قَالَ " يَضْمَنُ" .
Ва бизга Муҳаммад ибн ал-Мусанно ва Ибн Башшор — лафз Ибн ал-Мусанноники — ривоят қилиб: бизга Муҳаммад ибн Жаъфар ривоят қилди, бизга Шуъба Қатодадан, у ан-Назр ибн Анасдан, у Башир ибн Наҳикдан, у Абу Ҳурайрадан, у Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан ривоят қилди, дедилар; у (Набий) икки киши ўртасидаги қул — улардан бири (ўз улушини) озод қилса — ҳақида: «У (кафолат бериб, қолган улушни) тўлайди» деди.
وَحَدَّثَنِي عَمْرٌو النَّاقِدُ، حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، عَنِ ابْنِ أَبِي عَرُوبَةَ، عَنْ قَتَادَةَ، عَنِ النَّضْرِ بْنِ أَنَسٍ، عَنْ بَشِيرِ بْنِ نَهِيكٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " مَنْ أَعْتَقَ شِقْصًا لَهُ فِي عَبْدٍ فَخَلاَصُهُ فِي مَالِهِ إِنْ كَانَ لَهُ مَالٌ فَإِنْ لَمْ يَكُنْ لَهُ مَالٌ اسْتُسْعِيَ الْعَبْدُ غَيْرَ مَشْقُوقٍ عَلَيْهِ " .
Ва менга Амр ан-Ноқид ривоят қилди, бизга Исмоил ибн Иброҳим Ибн Абу Арубадан, у Қатодадан, у ан-Назр ибн Анасдан, у Башир ибн Наҳикдан, у Абу Ҳурайрадан, у Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан ривоят қилди; у деди: «Ким бир қулда ўз улушини (қисмини) озод қилса, унинг (қулнинг бутунлай) халос бўлиши — агар (озод қилувчининг) моли бўлса — ўша молидан (қопланади); агар унинг моли бўлмаса, қулдан, унга машаққат солинмаган ҳолда, (қолган улуш баҳосини ишлаб топиши) талаб қилинади».
وَحَدَّثَنَاهُ عَلِيُّ بْنُ خَشْرَمٍ، أَخْبَرَنَا عِيسَى، - يَعْنِي ابْنَ يُونُسَ - عَنْ سَعِيدِ بْنِ، أَبِي عَرُوبَةَ بِهَذَا الإِسْنَادِ وَزَادَ " إِنْ لَمْ يَكُنْ لَهُ مَالٌ قُوِّمَ عَلَيْهِ الْعَبْدُ قِيمَةَ عَدْلٍ ثُمَّ يُسْتَسْعَى فِي نَصِيبِ الَّذِي لَمْ يُعْتِقْ غَيْرَ مَشْقُوقٍ عَلَيْهِ " .
Ва бизга буни Али ибн Хашрам ривоят қилди, бизга Исо — яъни ибн Юнус — Саид ибн Абу Арубадан шу иснод билан хабар берди ва (шуни) қўшди: «Агар унинг моли бўлмаса, қул унга одилона баҳо билан баҳоланади, сўнг озод қилмаган (шерик)нинг улуши (баҳоси) йўлида, унга машаққат солинмаган ҳолда, (ишлаб топиши) талаб қилинади».
حَدَّثَنِي هَارُونُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، حَدَّثَنَا وَهْبُ بْنُ جَرِيرٍ، حَدَّثَنَا أَبِي قَالَ، سَمِعْتُ قَتَادَةَ، يُحَدِّثُ بِهَذَا الإِسْنَادِ بِمَعْنَى حَدِيثِ ابْنِ أَبِي عَرُوبَةَ وَذَكَرَ فِي الْحَدِيثِ قُوِّمَ عَلَيْهِ قِيمَةَ عَدْلٍ
менга Ҳорун ибн Абдуллаҳ ривоят қилди, бизга Ваҳб ибн Жарир ривоят қилди, бизга отам ривоят қилиб деди: Мен Қатодани шу иснод билан, Ибн Абу Арубанинг ҳадиси маъносида ривоят қилаётганини эшитдим ва ҳадисда: «Унга одилона баҳо билан баҳоланди» деб зикр қилди.