حَدَّثَنِي زُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ، حَدَّثَنَا جَرِيرٌ، عَنْ سُهَيْلٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " صِنْفَانِ مِنْ أَهْلِ النَّارِ لَمْ أَرَهُمَا قَوْمٌ مَعَهُمْ سِيَاطٌ كَأَذْنَابِ الْبَقَرِ يَضْرِبُونَ بِهَا النَّاسَ وَنِسَاءٌ كَاسِيَاتٌ عَارِيَاتٌ مُمِيلاَتٌ مَائِلاَتٌ رُءُوسُهُنَّ كَأَسْنِمَةِ الْبُخْتِ الْمَائِلَةِ لاَ يَدْخُلْنَ الْجَنَّةَ وَلاَ يَجِدْنَ رِيحَهَا وَإِنَّ رِيحَهَا لَيُوجَدُ مِنْ مَسِيرَةِ كَذَا وَكَذَا " .
Менга Зуҳайр ибн Ҳарб ривоят қилди, бизга Жарийр Суҳайлдан, у отасидан, у Абу Ҳурайрадан ривоят қилдики, у шундай деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам дедилар: «Дўзах аҳлидан икки табақа борки, мен уларни ҳали кўрмаганман: қўлларида сигир думларига ўхшаш қамчилар бўлиб, улар билан одамларни урадиган қавм, ҳамда кийинган бўлсалар-да яланғоч, оғдириб ва оғиб юрадиган, бошлари эгилган туя ўркачларига ўхшаш аёллар. Улар жаннатга кирмайдилар ва унинг ҳидини ҳам топмайдилар. Ҳолбуки унинг ҳиди шунча ва шунча масофадан топилади.»
حَدَّثَنِي زُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ، حَدَّثَنَا جَرِيرٌ، عَنْ سُهَيْلٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " صِنْفَانِ مِنْ أَهْلِ النَّارِ لَمْ أَرَهُمَا قَوْمٌ مَعَهُمْ سِيَاطٌ كَأَذْنَابِ الْبَقَرِ يَضْرِبُونَ بِهَا النَّاسَ وَنِسَاءٌ كَاسِيَاتٌ عَارِيَاتٌ مُمِيلاَتٌ مَائِلاَتٌ رُءُوسُهُنَّ كَأَسْنِمَةِ الْبُخْتِ الْمَائِلَةِ لاَ يَدْخُلْنَ الْجَنَّةَ وَلاَ يَجِدْنَ رِيحَهَا وَإِنَّ رِيحَهَا لَتُوجَدُ مِنْ مَسِيرَةِ كَذَا وَكَذَا " .
Менга Зуҳайр ибн Ҳарб ривоят қилди, бизга Жарийр Суҳайлдан, у отасидан, у Абу Ҳурайрадан (розияллаҳу анҳу) ривоят қилди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) деди: «Олов аҳлидан икки тоифа борки, мен уларни ҳали кўрмаганман: қўлларида сигир думлари каби қамчилар бўлган қавм — улар билан одамларни урадилар; ва кийинган-яланғоч, бошқаларни ўзига мойил қилувчи, ўзлари ҳам мойил бўлган аёллар — бошлари мойил туя ўркачлари кабидир. Улар Жаннатга кирмайдилар ва унинг ҳидини ҳам топмайдилар, ҳолбуки унинг ҳиди шунча-шунча масофадан топилади».
حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا عَبْدَةُ بْنُ سُلَيْمَانَ، عَنْ هِشَامٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ، فِي قَوْلِهِ { وَمَنْ كَانَ فَقِيرًا فَلْيَأْكُلْ بِالْمَعْرُوفِ} قَالَتْ أُنْزِلَتْ فِي وَالِي مَالِ الْيَتِيمِ الَّذِي يَقُومُ عَلَيْهِ وَيُصْلِحُهُ إِذَا كَانَ مُحْتَاجًا أَنْ يَأْكُلَ مِنْهُ .
Бизга Абу Бакр ибн Абу Шайба ривоят қилди, бизга Абда ибн Сулаймон ривоят қилди, у Ҳишомдан, у отасидан, у Оишадан, Аллаҳнинг ‹Ким фақир бўлса, маъруф (одоб) билан есин› деган сўзи ҳақида ривоят қилди. У (Оиша): «Бу етимнинг молини бошқарувчи, уни парвариш қилиб, уни ислоҳ қилувчи киши ҳақида нозил бўлди — агар у муҳтож бўлса, ундан ейиши ҳақида», деди.