Бизга Зуҳайр ибн Ҳарб ривоят қилди, бизга Жарийр ал-Аъмашдан, у Абуз-Зуҳодан, у Масруқдан, у Оишадан ривоят қилди. У деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам бир ишни қилдилар ва унда енгиллик (рухсат) бердилар. Бу нарса саҳобаларидан баъзиларига етганда, гўё улар уни ёқтирмадилар ва ундан ўзларини тийдилар. Бу (гап) Унга етганда, У хутба ўқиш учун туриб дедилар: «Мендан уларга етган, мен рухсат берган бир ишни ёқтирмай, ундан ўзларини тияётган кишиларга нима бўлди? Аллаҳга қасамки, мен уларнинг Аллаҳни энг яхши билганлари ва Ундан энг қаттиқ қўрққанлариман».
Бизга Абу Саид ал-Ашажж ривоят қилди, бизга Ҳафс — яъни Ибн Ғиёс — ривоят қилди; (ҳ) бизга буни Исъҳоқ ибн Иброҳим ва Алий ибн Хашрам ривоят қилиб дедилар: бизга Исо ибн Юнус хабар берди — иккови Аъмашдан, Жарийрнинг исноди билан, унинг ҳадисига ўхшаш ривоят қилдилар.
وَحَدَّثَنَا أَبُو كُرَيْبٍ، حَدَّثَنَا أَبُو مُعَاوِيَةَ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ مُسْلِمٍ، عَنْ مَسْرُوقٍ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ رَخَّصَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي أَمْرٍ فَتَنَزَّهَ عَنْهُ نَاسٌ مِنَ النَّاسِ فَبَلَغَ ذَلِكَ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَغَضِبَ حَتَّى بَانَ الْغَضَبُ فِي وَجْهِهِ ثُمَّ قَالَ " مَا بَالُ أَقْوَامٍ يَرْغَبُونَ عَمَّا رُخِّصَ لِي فِيهِ فَوَاللَّهِ لأَنَا أَعْلَمُهُمْ بِاللَّهِ وَأَشَدُّهُمْ لَهُ خَشْيَةً " .
Бизга Абу Курайб ривоят қилди, бизга Абу Муовия ал-Аъмашдан, у Муслимдан, у Масруқдан, у Оишадан ривоят қилди. У деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам бир ишда рухсат бердилар, аммо одамлардан баъзилари ундан ўзларини тийдилар. Бу нарса Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга етганда, У ғазабландилар, ҳатто ғазаб юзларида кўриниб қолди. Сўнгра У дедилар: «Менга рухсат берилган нарсадан юз ўгираётган қавмларга нима бўлди? Аллаҳга қасамки, мен уларнинг Аллаҳни энг яхши билганлари ва Ундан энг қаттиқ қўрққанлариман».