وَحَدَّثَنَا أَبُو كُرَيْبٍ، حَدَّثَنَا أَبُو مُعَاوِيَةَ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ مُسْلِمٍ، عَنْ مَسْرُوقٍ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ رَخَّصَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي أَمْرٍ فَتَنَزَّهَ عَنْهُ نَاسٌ مِنَ النَّاسِ فَبَلَغَ ذَلِكَ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَغَضِبَ حَتَّى بَانَ الْغَضَبُ فِي وَجْهِهِ ثُمَّ قَالَ " مَا بَالُ أَقْوَامٍ يَرْغَبُونَ عَمَّا رُخِّصَ لِي فِيهِ فَوَاللَّهِ لأَنَا أَعْلَمُهُمْ بِاللَّهِ وَأَشَدُّهُمْ لَهُ خَشْيَةً " .
Бизга Абу Курайб ривоят қилди, бизга Абу Муовия ал-Аъмашдан, у Муслимдан, у Масруқдан, у Оишадан ривоят қилди. У деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам бир ишда рухсат бердилар, аммо одамлардан баъзилари ундан ўзларини тийдилар. Бу нарса Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга етганда, У ғазабландилар, ҳатто ғазаб юзларида кўриниб қолди. Сўнгра У дедилар: «Менга рухсат берилган нарсадан юз ўгираётган қавмларга нима бўлди? Аллаҳга қасамки, мен уларнинг Аллаҳни энг яхши билганлари ва Ундан энг қаттиқ қўрққанлариман».