حَدَّثَنَا عُمَرُ بْنُ حَفْصٍ، حَدَّثَنَا أَبِي، حَدَّثَنَا الأَعْمَشُ، حَدَّثَنَا مُسْلِمٌ، عَنْ مَسْرُوقٍ، قَالَ قَالَتْ عَائِشَةُ ـ رَضِيَ الله عنها ـ صَنَعَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم شَيْئًا تَرَخَّصَ وَتَنَزَّهَ عَنْهُ قَوْمٌ، فَبَلَغَ ذَلِكَ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَحَمِدَ اللَّهَ ثُمَّ قَالَ " مَا بَالُ أَقْوَامٍ يَتَنَزَّهُونَ عَنِ الشَّىْءِ أَصْنَعُهُ، فَوَاللَّهِ إِنِّي أَعْلَمُهُمْ بِاللَّهِ، وَأَشَدُّهُمْ لَهُ خَشْيَةً ".
Оиша (розияллаҳу анҳо) айтди: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) бир ишни қилди (унга рухсат берди), бир қавм эса ундан (тақводорлик деб) четланди. Бу Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га етди, у Аллаҳга ҳамд айтди, кейин: "Мен қиладиган бир нарсадан четланаётган қавмларга нима бўлди? Валлаҳи, мен улардан Аллаҳни кўра билувчироқ ва Ундан кўра қаттиқроқ қўрқувчиман" деди.