حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ قُهْزَاذَ، حَدَّثَنَا سَلَمَةُ بْنُ سُلَيْمَانَ، أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللَّهِ، أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، حَدَّثَنِي عَبْدُ اللَّهِ بْنُ أَبِي بَكْرِ بْنِ حَزْمٍ، عَنْ عُرْوَةَ، عَنْ عَائِشَةَ، ح وَحَدَّثَنِي عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ بَهْرَامَ، وَأَبُو بَكْرِ بْنُ إِسْحَاقَ - وَاللَّفْظُ لَهُمَا - قَالاَ أَخْبَرَنَا أَبُو الْيَمَانِ، أَخْبَرَنَا شُعَيْبٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، حَدَّثَنِي عَبْدُ اللَّهِ بْنُ أَبِي بَكْرٍ، أَنَّأَخْبَرَهُ أَنَّ عَائِشَةَ زَوْجَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَتْ جَاءَتْنِي امْرَأَةٌ وَمَعَهَا ابْنَتَانِ لَهَا فَسَأَلَتْنِي فَلَمْ تَجِدْ عِنْدِي شَيْئًا غَيْرَ تَمْرَةٍ وَاحِدَةٍ فَأَعْطَيْتُهَا إِيَّاهَا فَأَخَذَتْهَا فَقَسَمَتْهَا بَيْنَ ابْنَتَيْهَا وَلَمْ تَأْكُلْ مِنْهَا شَيْئًا ثُمَّ قَامَتْ فَخَرَجَتْ وَابْنَتَاهَا فَدَخَلَ عَلَىَّ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَحَدَّثْتُهُ حَدِيثَهَا فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " مَنِ ابْتُلِيَ مِنَ الْبَنَاتِ بِشَىْءٍ فَأَحْسَنَ إِلَيْهِنَّ كُنَّ لَهُ سِتْرًا مِنَ النَّارِ " .
Бизга Муҳаммад ибн Абдуллаҳ ибн Қуҳзоз ривоят қилди, бизга Салама ибн Сулаймон ривоят қилди, бизга Абдуллаҳ хабар берди, бизга Маъмар хабар берди, ибн Шиҳобдан, менга Абдуллаҳ ибн Абу Бакр ибн Ҳазм ривоят қилди, Урвадан, у Оишадан — (ҳ) — ва менга Абдуллаҳ ибн Абдурраҳмон ибн Баҳром ва Абу Бакр ибн Ишоқ ривоят қилдилар — лафз иккаласиники — улар: бизга Абул-Ямон хабар берди, дедилар, бизга Шуъайб хабар берди, Зуҳрийдан, менга Абдуллаҳ ибн Абу Бакр ривоят қилдики, Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг рафиқалари Оиша унга хабар бериб, деди: Менинг олдимга бир аёл ўзи билан икки қизини олиб келди ва мендан (бирор нарса) сўради. Лекин менинг ҳузуримда битта хурмодан бошқа ҳеч нарса топмади. Мен унга ўша (хурмо)ни бердим. У уни олиб, икки қизи ўртасида бўлиб берди ва ўзи ундан ҳеч нарса емади. Сўнг ўрнидан туриб, икки қизи билан чиқиб кетди. Шунда Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам ҳузуримга кирдилар, мен уларга унинг ҳодисасини сўзлаб бердим. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Кимки шу қизлардан бирор нарса (синов) билан имтиҳон қилинса-ю, уларга яхшилик қилса, улар у учун дўзахдан тўсиқ бўлади» дедилар.
حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا بَكْرٌ، - يَعْنِي ابْنَ مُضَرَ - عَنِ ابْنِ الْهَادِ، أَنَّ زِيَادَ، بْنَ أَبِي زِيَادٍ مَوْلَى ابْنِ عَيَّاشٍ حَدَّثَهُ عَنْ عِرَاكِ بْنِ مَالِكٍ، سَمِعْتُهُ يُحَدِّثُ، عُمَرَ بْنَ عَبْدِ الْعَزِيزِ عَنْ عَائِشَةَ، أَنَّهَا قَالَتْ جَاءَتْنِي مِسْكِينَةٌ تَحْمِلُ ابْنَتَيْنِ لَهَا فَأَطْعَمْتُهَا ثَلاَثَ تَمَرَاتٍ فَأَعْطَتْ كُلَّ وَاحِدَةٍ مِنْهُمَا تَمْرَةً وَرَفَعَتْ إِلَى فِيهَا تَمْرَةً لِتَأْكُلَهَا فَاسْتَطْعَمَتْهَا ابْنَتَاهَا فَشَقَّتِ التَّمْرَةَ الَّتِي كَانَتْ تُرِيدُ أَنْ تَأْكُلَهَا بَيْنَهُمَا فَأَعْجَبَنِي شَأْنُهَا فَذَكَرْتُ الَّذِي صَنَعَتْ لِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ " إِنَّ اللَّهَ قَدْ أَوْجَبَ لَهَا بِهَا الْجَنَّةَ أَوْ أَعْتَقَهَا بِهَا مِنَ النَّارِ " .
Бизга Қутайба ибн Саъийд ривоят қилди, бизга Бакр — яъни ибн Музар — ривоят қилди, ибн ал-Ҳоддан, Зиёд ибн Абу Зиёд, ибн Айёшнинг озод қилган қули, унга ривоят қилдики, Ироқ ибн Моликдан, мен уни Умар ибн Абдулазизга ривоят қилаётганини эшитдим, Оишадан, у деди: Менинг олдимга бир камбағал аёл икки қизини кўтариб келди. Мен унга учта хурмо бердим. У иккаласидан ҳар бирига биттадан хурмо берди ва биттасини ўзи ейиш учун оғзига кўтарди. Шунда икки қизи ундан ҳам (хурмо) сўради. У ўзи емоқчи бўлган хурмони ҳам иккаласи ўртасида бўлиб берди. Унинг бу иши менга жуда ёқди ва мен унинг қилган ишини Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламга зикр қилдим. У: «Албатта, Аллаҳ шу (иш) сабабли унга жаннатни вожиб қилди ёки шу сабабли уни дўзахдан озод қилди» дедилар.
حَدَّثَنِي عَمْرٌو النَّاقِدُ، حَدَّثَنَا أَبُو أَحْمَدَ الزُّبَيْرِيُّ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ الْعَزِيزِ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي بَكْرِ بْنِ أَنَسٍ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " مَنْ عَالَ جَارِيَتَيْنِ حَتَّى تَبْلُغَا جَاءَ يَوْمَ الْقِيَامَةِ أَنَا وَهُوَ " . وَضَمَّ أَصَابِعَهُ .
Менга Амр ан-Ноқид ривоят қилди, бизга Абу Аҳмад аз-Зубайрий ривоят қилди, бизга Муҳаммад ибн Абдулазиз ривоят қилди, Убайдуллаҳ ибн Абу Бакр ибн Анасдан, у Анас ибн Моликдан, у деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам дедилар: «Кимки икки қизни вояга етгунча боқса, қиёмат куни мен ва у (шундай) келамиз» — ва бармоқларини қовуштирдилар.