باب الْجَمَاعَةُ لِلْفَائِتِ مِنَ الصَّلاَةِ
أَنْبَأَنَا عَلِيُّ بْنُ حُجْرٍ، قَالَ أَنْبَأَنَا إِسْمَاعِيلُ، عَنْ حُمَيْدٍ، عَنْ أَنَسٍ، قَالَ أَقْبَلَ عَلَيْنَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِوَجْهِهِ حِينَ قَامَ إِلَى الصَّلاَةِ قَبْلَ أَنْ يُكَبِّرَ فَقَالَ " أَقِيمُوا صُفُوفَكُمْ وَتَرَاصُّوا فَإِنِّي أَرَاكُمْ مِنْ وَرَاءِ ظَهْرِي " .
Бизга Али ибн Ҳужр хабар бериб, деди: бизга Исмоил, Ҳумайддан, у Анасдан хабар бериб, у деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) намозга турганида, такбир айтишдан олдин юзини биз томон ўгириб дедиларки: «Сафларингизни тўғриланг ва зич туринг, чунки мен сизларни орқамдан ҳам кўраман,» дедилар.
أَخْبَرَنَا هَنَّادُ بْنُ السَّرِيِّ، قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو زُبَيْدٍ، - وَاسْمُهُ عَبْثَرُ بْنُ الْقَاسِمِ - عَنْ حُصَيْنٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي قَتَادَةَ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ كُنَّا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِذْ قَالَ بَعْضُ الْقَوْمِ لَوْ عَرَّسْتَ بِنَا يَا رَسُولَ اللَّهِ . قَالَ " إِنِّي أَخَافُ أَنْ تَنَامُوا عَنِ الصَّلاَةِ " . قَالَ بِلاَلٌ أَنَا أَحْفَظُكُمْ . فَاضْطَجَعُوا فَنَامُوا وَأَسْنَدَ بِلاَلٌ ظَهْرَهُ إِلَى رَاحِلَتِهِ فَاسْتَيْقَظَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَقَدْ طَلَعَ حَاجِبُ الشَّمْسِ فَقَالَ " يَا بِلاَلُ أَيْنَ مَا قُلْتَ " . قَالَ مَا أُلْقِيَتْ عَلَىَّ نَوْمَةٌ مِثْلُهَا قَطُّ . قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " إِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ قَبَضَ أَرْوَاحَكُمْ حِينَ شَاءَ فَرَدَّهَا حِينَ شَاءَ قُمْ يَا بِلاَلُ فَآذِنِ النَّاسَ بِالصَّلاَةِ " . فَقَامَ بِلاَلٌ فَأَذَّنَ فَتَوَضَّئُوا - يَعْنِي حِينَ ارْتَفَعَتِ الشَّمْسُ - ثُمَّ قَامَ فَصَلَّى بِهِمْ .
Бизга Ҳаннод ибн ас-Сарий хабар бериб, деди: бизга Абу Зубайд — исми Абсар ибн ал-Қосим — Ҳусайндан, у Абдуллаҳ ибн Абу Қатодадан, у отасидан ривоят қилди, у деди: Биз Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) билан бирга эдик. Шунда қавмдан баъзи кишилар: «Эй Расулуллаҳ, бизни дам олиш учун (охири тунда) тўхтатсангиз эди,» дедилар. У: «Мен сизлар намоздан ухлаб қолишингиздан қўрқаман,» дедилар. Билол: «Мен сизларни уйғотиб тураман,» деди. Шунда улар ётиб ухлаб қолишди, Билол эса орқасини улови томонга суяб олди. Қуёшнинг бир чети чиқиб қолганида Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) уйғониб қолдилар ва: «Эй Билол, айтган гапинг қани?» дедилар. У: «Менга бунақа уйқу ҳеч қачон келмаган эди,» деди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Албатта, азиз ва улуғ Аллаҳ руҳларингизни хоҳлаган вақтида олиб, хоҳлаган вақтида қайтариб берди. Эй Билол, туриб, одамларни намозга чақир,» дедилар. Билол туриб азон айтди, улар эса — яъни қуёш кўтарилганида — таҳорат олишди. Сўнгра у (Набий) туриб уларга (бирга) намоз ўқиб бердилар.