أَخْبَرَنَا عَمْرُو بْنُ عَلِيٍّ، قَالَ حَدَّثَنَا يَحْيَى، قَالَ حَدَّثَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ، قَالَ حَدَّثَنَا نَافِعٌ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ، قَالَ لَمَّا مَاتَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ أُبَىٍّ جَاءَ ابْنُهُ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ أَعْطِنِي قَمِيصَكَ حَتَّى أُكَفِّنَهُ فِيهِ وَصَلِّ عَلَيْهِ وَاسْتَغْفِرْ لَهُ . فَأَعْطَاهُ قَمِيصَهُ ثُمَّ قَالَ " إِذَا فَرَغْتُمْ فَآذِنُونِي أُصَلِّي عَلَيْهِ " . فَجَذَبَهُ عُمَرُ وَقَالَ قَدْ نَهَاكَ اللَّهُ أَنْ تُصَلِّيَ عَلَى الْمُنَافِقِينَ . فَقَالَ " أَنَا بَيْنَ خِيرَتَيْنِ " . قَالَ { اسْتَغْفِرْ لَهُمْ أَوْ لاَ تَسْتَغْفِرْ لَهُمْ } فَصَلَّى عَلَيْهِ فَأَنْزَلَ اللَّهُ تَعَالَى { وَلاَ تُصَلِّ عَلَى أَحَدٍ مِنْهُمْ مَاتَ أَبَدًا وَلاَ تَقُمْ عَلَى قَبْرِهِ } فَتَرَكَ الصَّلاَةَ عَلَيْهِمْ .
Бизга Амр ибн Али хабар берди, у деди: бизга Яҳё ривоят қилди, у деди: бизга Убайдуллаҳ ривоят қилди, у деди: бизга Нофеъ ривоят қилди, Абдуллаҳ ибн Умар (розияллаҳу анҳумо)дан (ривоят қилдики), у деди: «Абдуллаҳ ибн Убай ўлганида, унинг ўғли Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ҳузурига келиб: «Менга кўйлагингизни беринг, мен уни шунга кафанлай; унга (жаноза) ўқинг ва у учун мағфират сўранг,» деди. У унга кўйлагини бериб, сўнг: «Тугатганингизда менга билдиринглар, мен унга (жаноза) ўқийман,» дедилар. Шунда Умар Уни (кийимидан) тортиб: «Аллаҳ сенга мунофиқларга (жаноза) ўқишни ман қилди-ку?» деди. У: «Мен икки ихтиёр орасидаман,» дедилар. (Аллаҳ): «Улар учун мағфират сўрасанг ҳам, сўрамасанг ҳам (бари бир),» деди. Шундай қилиб У унга (жаноза) ўқидилар. Кейин Аллаҳ таоло: «Улардан ўлиб кетган бирортасига ҳеч қачон (жаноза) ўқима ва қабри устида турма,» (Тавба сураси, 84) деб нозил қилди. Шундан кейин У уларга (жаноза) ўқишни тарк этдилар.»
أَخْبَرَنَا عَبْدُ الْجَبَّارِ بْنُ الْعَلاَءِ بْنِ عَبْدِ الْجَبَّارِ، عَنْ سُفْيَانَ، عَنْ عَمْرٍو، قَالَ سَمِعْتُ جَابِرًا، يَقُولُ أَتَى النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم قَبْرَ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أُبَىٍّ وَقَدْ وُضِعَ فِي حُفْرَتِهِ فَوَقَفَ عَلَيْهِ فَأَمَرَ بِهِ فَأُخْرِجَ لَهُ فَوَضَعَهُ عَلَى رُكْبَتَيْهِ وَأَلْبَسَهُ قَمِيصَهُ وَنَفَثَ عَلَيْهِ مِنْ رِيقِهِ وَاللَّهُ تَعَالَى أَعْلَمُ .
Бизга Абдулжаббор ибн ал-Ало ибн Абдилжаббор хабар берди, Суфёндан, у Амрдан (ривоят қилдики), у деди: мен Жобир (розияллаҳу анҳу)нинг шундай деганини эшитдим: «Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Абдуллаҳ ибн Убайнинг қабрига келдилар, у ўз чуқурига қўйилган эди. У (қабр) устида туриб, уни (чиқаришни) буюрдилар, шунда у Унинг ҳузурига чиқарилди. У уни тиззалари устига қўйиб, кўйлагини кийдирдилар ва устига сўлакларидан пуркадилар. Аллаҳ таоло (энг) яхши билувчидир.»
أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ الزُّهْرِيُّ الْبَصْرِيُّ، قَالَ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ عَمْرٍو، سَمِعَ جَابِرًا، يَقُولُ وَكَانَ الْعَبَّاسُ بِالْمَدِينَةِ فَطَلَبَتِ الأَنْصَارُ ثَوْبًا يَكْسُونَهُ فَلَمْ يَجِدُوا قَمِيصًا يَصْلُحُ عَلَيْهِ إِلاَّ قَمِيصَ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أُبَىٍّ فَكَسَوْهُ إِيَّاهُ .
Бизга Абдуллаҳ ибн Муҳаммад ибн Абдурраҳмон аз-Зуҳрий ал-Басрий хабар берди, у деди: бизга Суфён ривоят қилди, Амрдан, у Жобир (розияллаҳу анҳу)нинг шундай деганини эшитди: «Аббос Мадинада (асир) эди, ансорлар унга кийдириш учун бир кийим қидирдилар, аммо унга ўлчами тўғри келадиган Абдуллаҳ ибн Убайнинг кўйлагидан бошқасини тополмадилар, шунда уни ўшанга кийдирдилар.»
أَخْبَرَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ سَعِيدٍ، قَالَ حَدَّثَنَا يَحْيَى، عَنِ الأَعْمَشِ، ح وَأَخْبَرَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ مَسْعُودٍ، قَالَ حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ سَعِيدٍ الْقَطَّانُ، قَالَ سَمِعْتُ الأَعْمَشَ، قَالَ سَمِعْتُ شَقِيقًا، قَالَ حَدَّثَنَا خَبَّابٌ، قَالَ هَاجَرْنَا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم نَبْتَغِي وَجْهَ اللَّهِ تَعَالَى فَوَجَبَ أَجْرُنَا عَلَى اللَّهِ فَمِنَّا مَنْ مَاتَ لَمْ يَأْكُلْ مِنْ أَجْرِهِ شَيْئًا مِنْهُمْ مُصْعَبُ بْنُ عُمَيْرٍ قُتِلَ يَوْمَ أُحُدٍ فَلَمْ نَجِدْ شَيْئًا نُكَفِّنُهُ فِيهِ إِلاَّ نَمِرَةً كُنَّا إِذَا غَطَّيْنَا رَأْسَهُ خَرَجَتْ رِجْلاَهُ وَإِذَا غَطَّيْنَا بِهَا رِجْلَيْهِ خَرَجَتْ رَأْسُهُ فَأَمَرَنَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَنْ نُغَطِّيَ بِهَا رَأْسَهُ وَنَجْعَلَ عَلَى رِجْلَيْهِ إِذْخِرًا وَمِنَّا مَنْ أَيْنَعَتْ لَهُ ثَمَرَتُهُ فَهُوَ يَهْدِبُهَا . وَاللَّفْظُ لإِسْمَاعِيلَ .
Бизга Убайдуллаҳ ибн Саид хабар берди, у деди: бизга Яҳё ривоят қилди, ал-Аъмашдан; (бошқа санад) ва бизга Исмоил ибн Масъуд хабар берди, у деди: бизга Яҳё ибн Саид ал-Қаттон ривоят қилди, у деди: мен ал-Аъмашнинг шундай деганини эшитдим: мен Шақиқнинг шундай деганини эшитдим: бизга Хаббоб (розияллаҳу анҳу) ривоят қилиб деди: «Биз Аллаҳ таолонинг юзини (ризосини) истаб Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) билан бирга ҳижрат қилдик, шунда ажримиз Аллаҳ зиммасига вожиб бўлди. Биздан кимдир вафот этиб, ажридан (бу дунёда) ҳеч нарса эёлмади. Улардан бири Мусъаб ибн Умайрдир. У Уҳуд кунида шаҳид бўлди, биз уни кафанлашга бир намира (йўл-йўл мато)дан бошқа ҳеч нарса топмадик. Бошини билан ёпсак оёқлари чиқиб қолар, оёқларини ёпсак боши чиқиб қоларди. Шунда Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) бизга унинг бошини у билан ёпиб, оёқлари устига изхир (ўсимлиги) қўйишни буюрдилар. Биздан кимдир эса, меваси пишиб, уни териб юрмоқда.» (Матн) Исмоилники.