أَخْبَرَنَا عَبْدُ الْجَبَّارِ بْنُ الْعَلاَءِ بْنِ عَبْدِ الْجَبَّارِ، عَنْ سُفْيَانَ، عَنْ عَمْرٍو، قَالَ سَمِعْتُ جَابِرًا، يَقُولُ أَتَى النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم قَبْرَ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أُبَىٍّ وَقَدْ وُضِعَ فِي حُفْرَتِهِ فَوَقَفَ عَلَيْهِ فَأَمَرَ بِهِ فَأُخْرِجَ لَهُ فَوَضَعَهُ عَلَى رُكْبَتَيْهِ وَأَلْبَسَهُ قَمِيصَهُ وَنَفَثَ عَلَيْهِ مِنْ رِيقِهِ وَاللَّهُ تَعَالَى أَعْلَمُ .
Бизга Абдулжаббор ибн ал-Ало ибн Абдилжаббор хабар берди, Суфёндан, у Амрдан (ривоят қилдики), у деди: мен Жобир (розияллаҳу анҳу)нинг шундай деганини эшитдим: «Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Абдуллаҳ ибн Убайнинг қабрига келдилар, у ўз чуқурига қўйилган эди. У (қабр) устида туриб, уни (чиқаришни) буюрдилар, шунда у Унинг ҳузурига чиқарилди. У уни тиззалари устига қўйиб, кўйлагини кийдирдилар ва устига сўлакларидан пуркадилар. Аллаҳ таоло (энг) яхши билувчидир.»