قَالَ الْحَارِثُ بْنُ مِسْكِينٍ قِرَاءَةً عَلَيْهِ وَأَنَا أَسْمَعُ، عَنْ سُفْيَانَ، قَالَ سَمِعَ عَمْرٌو، جَابِرًا يَقُولُ : أَتَى النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم عَبْدَ اللَّهِ بْنَ أُبَىٍّ بَعْدَ مَا أُدْخِلَ فِي قَبْرِهِ، فَأَمَرَ بِهِ فَأُخْرِجَ فَوَضَعَهُ عَلَى رُكْبَتَيْهِ، وَنَفَثَ عَلَيْهِ مِنْ رِيقِهِ وَأَلْبَسَهُ قَمِيصَهُ، وَاللَّهُ أَعْلَمُ .
ал-Ҳорис ибн Мискин унга ўқиб берилган (эшитилган) ҳолда, мен ҳам эшитиб туриб, Суфёндан (ривоят қилиб) деди: Амр, Жобирнинг шундай деяётганини эшитди: «Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Абдуллаҳ ибн Убай қабрига киритилганидан кейин унинг олдига келдилар ва уни чиқаришни буюрдилар, шунда у чиқарилди. (Набий) уни тиззалари устига қўйдилар, унга ўз сўлагиларидан пуркадилар ва унга ўз кўйлакларини кийдирдилар. Аллаҳ энг яхши билувчидир.»