أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ سَلَمَةَ، وَالْحَارِثُ بْنُ مِسْكِينٍ، قِرَاءَةً عَلَيْهِ وَأَنَا أَسْمَعُ، عَنِ ابْنِ الْقَاسِمِ، قَالَ حَدَّثَنَا مَالِكٌ، عَنْ زَيْدِ بْنِ أَسْلَمَ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ سَمِعْتُ عُمَرَ، يَقُولُ حَمَلْتُ عَلَى فَرَسٍ فِي سَبِيلِ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ فَأَضَاعَهُ الَّذِي كَانَ عِنْدَهُ وَأَرَدْتُ أَنْ أَبْتَاعَهُ مِنْهُ وَظَنَنْتُ أَنَّهُ بَائِعُهُ بِرُخْصٍ فَسَأَلْتُ عَنْ ذَلِكَ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ " لاَ تَشْتَرِهِ وَإِنْ أَعْطَاكَهُ بِدِرْهَمٍ فَإِنَّ الْعَائِدَ فِي صَدَقَتِهِ كَالْكَلْبِ يَعُودُ فِي قَيْئِهِ " .
Бизга Муҳаммад ибн Салама ва ал-Ҳорис ибн Мискин хабар берди - унга ўқиб эшиттирилди, мен эса эшитиб турардим - Ибн ал-Қосимдан, у деди: бизга Молик ривоят қилди, Зайд ибн Асламдан, у отасидан (ривоят қилдики), у деди: мен Умарнинг шундай деганини эшитдим: Мен Аллаҳ (азза ва жалла) йўлида бир отни (миниш учун) бердим. Унинг қўлида бўлган киши уни зое қилди (яхши парвариш қилмади). Мен уни ўшандан сотиб олмоқчи бўлдим ва уни арзон сотади деб ўйладим. Шу ҳақда Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан сўрадим. Шунда у: «Уни сотиб олма, агар у сенга бир дирҳамга берса ҳам. Чунки садақасини қайтариб олувчи - қусуғига қайтадиган ит кабидир,» дедилар.
أَخْبَرَنَا هَارُونُ بْنُ إِسْحَاقَ، قَالَ حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ، عَنْ مَعْمَرٍ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ سَالِمِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عُمَرَ، أَنَّهُ حَمَلَ عَلَى فَرَسٍ فِي سَبِيلِ اللَّهِ فَرَآهَا تُبَاعُ فَأَرَادَ شِرَاءَهَا فَقَالَ لَهُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " لاَ تَعْرِضْ فِي صَدَقَتِكَ " .
Бизга Ҳорун ибн Ишоқ хабар берди, у деди: бизга Абдурраззоқ ривоят қилди, Маъмардан, у аз-Зуҳрийдан, у Солим ибн Абдуллаҳдан, у отасидан, у Умардан (ривоят қилдики), у Аллаҳ йўлида бир отни (миниш учун) берди, сўнг унинг сотилаётганини кўриб, сотиб олмоқчи бўлди. Шунда Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) унга: «Садақангда (уни қайтариб олишни) кўзлама,» дедилар.
أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ الْمُبَارَكِ، قَالَ أَنْبَأَنَا حُجَيْنٌ، قَالَ حَدَّثَنَا اللَّيْثُ، عَنْ عُقَيْلٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ سَالِمِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ، كَانَ يُحَدِّثُ أَنَّ عُمَرَ، تَصَدَّقَ بِفَرَسٍ فِي سَبِيلِ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ فَوَجَدَهَا تُبَاعُ بَعْدَ ذَلِكَ فَأَرَادَ أَنْ يَشْتَرِيَهُ ثُمَّ أَتَى رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَاسْتَأْمَرَهُ فِي ذَلِكَ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " لاَ تَعُدْ فِي صَدَقَتِكَ " .
Бизга Муҳаммад ибн Абдуллаҳ ибн ал-Муборак хабар берди, у деди: бизга Ҳужайн хабар берди, у деди: бизга ал-Лайс ривоят қилди, Уқайлдан, у Ибн Шиҳобдан, у Солим ибн Абдуллаҳдан (ривоят қилдики), Абдуллаҳ ибн Умар шундай ривоят қилар эди: Умар Аллаҳ (азза ва жалла) йўлида бир отни садақа қилди, сўнг унинг шундан кейин сотилаётганини топди ва уни сотиб олмоқчи бўлди. Сўнг Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг олдиларига келиб, бу ҳақда маслаҳат сўради. Шунда Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Садақангга қайтма,» дедилар.
أَخْبَرَنَا عَمْرُو بْنُ عَلِيٍّ، قَالَ حَدَّثَنَا بِشْرٌ، وَيَزِيدُ، قَالاَ حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ إِسْحَاقَ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ الْمُسَيَّبِ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَمَرَ عَتَّابَ بْنَ أَسِيدٍ أَنْ يَخْرِصَ الْعِنَبَ فَتُؤَدَّى زَكَاتُهُ زَبِيبًا كَمَا تُؤَدَّى زَكَاةُ النَّخْلِ تَمْرًا .
Бизга Амр ибн Али хабар берди, у деди: бизга Бишр ва Язид ривоят қилди, иккаласи деди: бизга Абдурраҳмон ибн Ишоқ ривоят қилди, аз-Зуҳрийдан, у Саид ибн ал-Мусайябдан (ривоят қилдики), Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Аттоб ибн Асидга узумни (ҳосилини) тахмин қилишни ва унинг закоти, хурмонинг закоти қуруқ хурмо билан берилади каби, майиз билан берилишини буюрдилар.