أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ سَلَمَةَ، وَالْحَارِثُ بْنُ مِسْكِينٍ، قِرَاءَةً عَلَيْهِ وَأَنَا أَسْمَعُ، عَنِ ابْنِ الْقَاسِمِ، قَالَ حَدَّثَنَا مَالِكٌ، عَنْ زَيْدِ بْنِ أَسْلَمَ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ سَمِعْتُ عُمَرَ، يَقُولُ حَمَلْتُ عَلَى فَرَسٍ فِي سَبِيلِ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ فَأَضَاعَهُ الَّذِي كَانَ عِنْدَهُ وَأَرَدْتُ أَنْ أَبْتَاعَهُ مِنْهُ وَظَنَنْتُ أَنَّهُ بَائِعُهُ بِرُخْصٍ فَسَأَلْتُ عَنْ ذَلِكَ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ " لاَ تَشْتَرِهِ وَإِنْ أَعْطَاكَهُ بِدِرْهَمٍ فَإِنَّ الْعَائِدَ فِي صَدَقَتِهِ كَالْكَلْبِ يَعُودُ فِي قَيْئِهِ " .
Бизга Муҳаммад ибн Салама ва ал-Ҳорис ибн Мискин хабар берди - унга ўқиб эшиттирилди, мен эса эшитиб турардим - Ибн ал-Қосимдан, у деди: бизга Молик ривоят қилди, Зайд ибн Асламдан, у отасидан (ривоят қилдики), у деди: мен Умарнинг шундай деганини эшитдим: Мен Аллаҳ (азза ва жалла) йўлида бир отни (миниш учун) бердим. Унинг қўлида бўлган киши уни зое қилди (яхши парвариш қилмади). Мен уни ўшандан сотиб олмоқчи бўлдим ва уни арзон сотади деб ўйладим. Шу ҳақда Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан сўрадим. Шунда у: «Уни сотиб олма, агар у сенга бир дирҳамга берса ҳам. Чунки садақасини қайтариб олувчи - қусуғига қайтадиган ит кабидир,» дедилар.