حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ قَزَعَةَ، حَدَّثَنَا مَالِكٌ، عَنْ زَيْدِ بْنِ أَسْلَمَ، عَنْ أَبِيهِ، سَمِعْتُ عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِ ـ رضى الله عنه ـ يَقُولُ حَمَلْتُ عَلَى فَرَسٍ فِي سَبِيلِ اللَّهِ، فَأَضَاعَهُ الَّذِي كَانَ عِنْدَهُ، فَأَرَدْتُ أَنْ أَشْتَرِيَهُ مِنْهُ، وَظَنَنْتُ أَنَّهُ بَائِعُهُ بِرُخْصٍ، فَسَأَلْتُ عَنْ ذَلِكَ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ " لاَ تَشْتَرِهِ، وَإِنْ أَعْطَاكَهُ بِدِرْهَمٍ وَاحِدٍ، فَإِنَّ الْعَائِدَ فِي صَدَقَتِهِ كَالْكَلْبِ يَعُودُ فِي قَيْئِهِ ".
Бизга Яҳё ибн Қазаъа ривоят қилди, бизга Молик ривоят қилди, у Зайд ибн Асламдан, у отасидан, у деди: Мен Умар ибн Хаттобни (розияллаҳу анҳу) шундай деяётганини эшитдим: Мен Аллаҳ йўлида (жиҳод учун) бир отни (кимгадир) бердим (миндирдим), уни олган киши уни зоеъ қилди (яхши парвариш қилмади). Мен уни ундан сотиб олмоқчи бўлдим ва уни арзонга сотади деб ўйлади м. Мен бу ҳақда Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан сўрадим. У: «Уни сотиб олма, гарчи сенга бир дирҳамга берса ҳам, чунки ўз садақасига қайтадиган киши — ўз қусуғига қайтадиган ит кабидир», деди.