أَخْبَرَنَا إِسْحَاقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، قَالَ أَنْبَأَنَا وَكِيعٌ، قَالَ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ بُكَيْرِ بْنِ عَطَاءٍ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ يَعْمَرَ، قَالَ شَهِدْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَأَتَاهُ نَاسٌ فَسَأَلُوهُ عَنِ الْحَجِّ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " الْحَجُّ عَرَفَةُ فَمَنْ أَدْرَكَ لَيْلَةَ عَرَفَةَ قَبْلَ طُلُوعِ الْفَجْرِ مِنْ لَيْلَةِ جَمْعٍ فَقَدْ تَمَّ حَجُّهُ " .
Бизга Ишоқ ибн Иброҳим хабар берди, у деди: бизга Вакииъ хабар бериб деди: бизга Суфён, Букайр ибн Атодан, у Абдурраҳмон ибн Яъмардан ривоят қилиб деди: У деди: мен Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг ҳузурларида бўлдим, шунда у кишининг олдиларига бир неча одамлар келиб, ҳаж ҳақида сўрадилар. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Ҳаж — Арафадир. Ким Жамъ (Муздалифа) кечасидан фажр чиқишидан олдин Арафа кечасига (Арафада туришга) улгурса, унинг ҳажи тўлиқ бўлибди,» дедилар.
أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ حَاتِمٍ، قَالَ حَدَّثَنَا حِبَّانُ، قَالَ أَنْبَأَنَا عَبْدُ اللَّهِ، عَنْ عَبْدِ الْمَلِكِ بْنِ أَبِي سُلَيْمَانَ، عَنْ عَطَاءٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، عَنِ الْفَضْلِ بْنِ عَبَّاسٍ، قَالَ أَفَاضَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنْ عَرَفَاتٍ وَرِدْفُهُ أُسَامَةُ بْنُ زَيْدٍ فَجَالَتْ بِهِ النَّاقَةُ وَهُوَ رَافِعٌ يَدَيْهِ لاَ تُجَاوِزَانِ رَأْسَهُ فَمَا زَالَ يَسِيرُ عَلَى هِينَتِهِ حَتَّى انْتَهَى إِلَى جَمْعٍ .
Бизга Муҳаммад ибн Ҳотим хабар берди, у деди: бизга Ҳиббон ривоят қилиб деди: бизга Абдуллаҳ, Абдулмалик ибн Абу Сулаймондан, у Атодан, у Ибн Аббосдан, у ал-Фазл ибн Аббосдан хабар бериб деди: У деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Арафотдан қайтдилар, ортларида эса Усома ибн Зайд (ҳамроҳ) эди. Туя у киши билан ўйноқлаб кетди, у эса қўлларини бошларидан оширмаган ҳолда кўтарган эдилар. У шошмасдан, вазминлик билан Жамъга (Муздалифага) етиб боргунига қадар юриб бордилар.
أَخْبَرَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ يُونُسَ بْنِ مُحَمَّدٍ، قَالَ حَدَّثَنَا أَبِي قَالَ، حَدَّثَنَا حَمَّادٌ، عَنْ قَيْسِ بْنِ سَعْدٍ، عَنْ عَطَاءٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، أَنَّ أُسَامَةَ بْنَ زَيْدٍ، قَالَ أَفَاضَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنْ عَرَفَةَ وَأَنَا رَدِيفُهُ فَجَعَلَ يَكْبَحُ رَاحِلَتَهُ حَتَّى أَنَّ ذِفْرَاهَا لَيَكَادُ يُصِيبُ قَادِمَةَ الرَّحْلِ وَهُوَ يَقُولُ " يَا أَيُّهَا النَّاسُ عَلَيْكُمْ بِالسَّكِينَةِ وَالْوَقَارِ فَإِنَّ الْبِرَّ لَيْسَ فِي إِيضَاعِ الإِبِلِ " .
Бизга Иброҳим ибн Юнус ибн Муҳаммад хабар берди, у деди: бизга отам ривоят қилиб деди: бизга Ҳаммод, Қайс ибн Саъддан, у Атодан, у Ибн Аббосдан ривоят қилдики, Усома ибн Зайд деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Арафадан қайтдилар, мен эса ортларида (ҳамроҳ) эдим. У туяларини шундай ушлаб-жиловлаб борардиларки, ҳатто унинг энса-бўйни (эгар)нинг олдинги қошига тегай-тегай деб қоларди, у эса: «Эй одамлар, сокинлик ва вазминликка риоя қилинглар, чунки яхшилик туяларни қувиб-шоширишда эмас,» дердилар.