أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ سَلَمَةَ، وَالْحَارِثُ بْنُ مِسْكِينٍ، قِرَاءَةً عَلَيْهِ وَأَنَا أَسْمَعُ، - وَاللَّفْظُ لِمُحَمَّدٍ - عَنِ ابْنِ الْقَاسِمِ، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ حُمَيْدٍ الطَّوِيلِ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ، أَنَّ عَبْدَ الرَّحْمَنِ بْنَ عَوْفٍ، جَاءَ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَبِهِ أَثَرُ الصُّفْرَةِ فَسَأَلَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَأَخْبَرَهُ أَنَّهُ تَزَوَّجَ امْرَأَةً مِنَ الأَنْصَارِ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " كَمْ سُقْتَ إِلَيْهَا " . قَالَ زِنَةَ نَوَاةٍ مِنْ ذَهَبٍ . قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " أَوْلِمْ وَلَوْ بِشَاةٍ " .
Бизга Муҳаммад ибн Салама ва ал-Ҳорис ибн Мискин — унга ўқиб берилганда мен ҳам эшитиб турардим — хабар бердилар — лафз Муҳаммадники — улар Ибн ал-Қосимдан, у Моликдан, у Ҳумайд ат-Тавийлдан, у Анас ибн Молик (розияллаҳу анҳу)дан (ривоят қилишдики), Абдурраҳмон ибн Авф (розияллаҳу анҳу) Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг олдиларига келди, унда сариқ (хушбўйлик) изи бор эди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ундан сўрадилар, у эса ансорлардан бўлган бир аёлга уйланганини хабар берди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Унга қанча (маҳр) бердинг?» дедилар. У: «Бир данак олтин (миқдорида),» деди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Бир қўй билан бўлса-да, валима (тўй оши) бер,» дедилар.
أَخْبَرَنَا إِسْحَاقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، قَالَ حَدَّثَنَا النَّضْرُ بْنُ شُمَيْلٍ، قَالَ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، قَالَ حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ بْنُ صُهَيْبٍ، قَالَ سَمِعْتُ أَنَسًا، يَقُولُ قَالَ عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ عَوْفٍ رَآنِي رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَعَلَىَّ بَشَاشَةُ الْعُرْسِ فَقُلْتُ تَزَوَّجْتُ امْرَأَةً مِنَ الأَنْصَارِ . قَالَ " كَمْ أَصْدَقْتَهَا " . قَالَ زِنَةَ نَوَاةٍ مِنْ ذَهَبٍ .
Бизга Ишоқ ибн Иброҳим хабар берди, у деди: бизга ан-Назр ибн Шумайл ривоят қилди, у деди: бизга Шуъба ривоят қилди, у деди: бизга Абдул-Азиз ибн Суҳайб ривоят қилди, у деди: мен Анас (розияллаҳу анҳу)ни эшитдим, у: Абдурраҳмон ибн Авф (розияллаҳу анҳу) деди: «Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) мени тўй қувончи юзимда бўлган ҳолда кўрдилар. Мен: «Ансорлардан бўлган бир аёлга уйландим,» дедим. У: «Унга қанча маҳр бердинг?» дедилар. (У): «Бир данак олтин (миқдорида),» деди.»
أَخْبَرَنَا هِلاَلُ بْنُ الْعَلاَءِ، قَالَ حَدَّثَنَا حَجَّاجٌ، قَالَ ابْنُ جُرَيْجٍ حَدَّثَنِي عَمْرُو بْنُ شُعَيْبٍ، ح وَأَخْبَرَنِي عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ تَمِيمٍ، قَالَ سَمِعْتُ حَجَّاجًا، يَقُولُ قَالَ ابْنُ جُرَيْجٍ عَنْ عَمْرِو بْنِ شُعَيْبٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَمْرٍو، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " أَيُّمَا امْرَأَةٍ نُكِحَتْ عَلَى صَدَاقٍ أَوْ حِبَاءٍ أَوْ عِدَةٍ قَبْلَ عِصْمَةِ النِّكَاحِ فَهُوَ لَهَا وَمَا كَانَ بَعْدَ عِصْمَةِ النِّكَاحِ فَهُوَ لِمَنْ أُعْطِيَهُ وَأَحَقُّ مَا أُكْرِمَ عَلَيْهِ الرَّجُلُ ابْنَتُهُ أَوْ أُخْتُهُ " . اللَّفْظُ لِعَبْدِ اللَّهِ .
Бизга Ҳилол ибн ал-Ало хабар берди, у деди: бизга Ҳажжож ривоят қилди, Ибн Журайж деди: менга Амр ибн Шуъайб ривоят қилди; (яна бошқа санад) менга Абдуллаҳ ибн Муҳаммад ибн Тамим хабар берди, у деди: мен Ҳажжожни эшитдим, у деди: Ибн Журайж Амр ибн Шуъайбдан, у отасидан, у Абдуллаҳ ибн Амр (розияллаҳу анҳумо)дан (ривоят қилдики), Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Қайси бир аёл никоҳ тугашидан (мустаҳкамланишидан) олдин маҳр ёки совға ёки ваъда эвазига никоҳланса, у (аёл)ники бўлади. Никоҳ тугагандан (мустаҳкамлангандан) кейин (берилган) нарса эса, кимга берилган бўлса, ўшанинг бўлади. Киши энг ҳақли равишда ҳурмат олишга лойиқ бўлган (сабаб) — унинг қизи ёки синглисидир,» дедилар. Лафз Абдуллаҳники.