أَخْبَرَنَا الرَّبِيعُ بْنُ سُلَيْمَانَ بْنِ دَاوُدَ بْنِ إِبْرَاهِيمَ، قَالَ حَدَّثَنَا إِسْحَاقُ، - وَهُوَ ابْنُ بَكْرِ بْنِ مُضَرَ - قَالَ حَدَّثَنِي أَبِي، عَنْ يَزِيدَ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، - وَهُوَ ابْنُ أُسَامَةَ بْنِ الْهَادِ - عَنْ أَبِي بَكْرٍ، - وَهُوَ ابْنُ مُحَمَّدِ بْنِ عَمْرِو بْنِ حَزْمٍ - عَنْ عَمْرَةَ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ إِنَّ أُمَّ حَبِيبَةَ بِنْتَ جَحْشٍ الَّتِي كَانَتْ تَحْتَ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَوْفٍ وَأَنَّهَا اسْتُحِيضَتْ لاَ تَطْهُرُ فَذُكِرَ شَأْنُهَا لِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " لَيْسَتْ بِالْحِيضَةِ وَلَكِنَّهَا رَكْضَةٌ مِنَ الرَّحِمِ لِتَنْظُرْ قَدْرَ قُرْئِهَا الَّتِي كَانَتْ تَحِيضُ لَهَا فَلْتَتْرُكِ الصَّلاَةَ ثُمَّ تَنْظُرْ مَا بَعْدَ ذَلِكَ فَلْتَغْتَسِلْ عِنْدَ كُلِّ صَلاَةٍ " .
Бизга ар-Раби ибн Сулаймон ибн Довуд ибн Иброҳим хабар берди, у деди: бизга Ишоқ — у ибн Бакр ибн Музар — ривоят қилди, у деди: менга отам ривоят қилди, Язид ибн Абдуллаҳ — у ибн Усома ибн ал-Ҳоди — дан, у Абу Бакр — у ибн Муҳаммад ибн Амр ибн Ҳазм — дан, у Амрадан, у Оишадан (ривоят қилдики), у деди: Абдурраҳмон ибн Авфнинг никоҳида бўлган Умм Ҳабиба бинт Жаҳшга истиҳоза (ортиқча қон) келиб, у покланмас эди. Унинг аҳволи Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га айтилди. У: «Бу ҳайз эмас, балки бачадондан бир турткидир. У ҳайз кўриб турган кунлари миқдорига қарасин ва (ўша муддатда) намозни тарк этсин, сўнг ундан кейин ҳар намозда ғусл қилсин,» дедилар.
أَخْبَرَنَا أَبُو مُوسَى، قَالَ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ عَمْرَةَ، عَنْ عَائِشَةَ، أَنَّ ابْنَةَ جَحْشٍ، كَانَتْ تُسْتَحَاضُ سَبْعَ سِنِينَ فَسَأَلَتِ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ " لَيْسَتْ بِالْحَيْضَةِ إِنَّمَا هُوَ عِرْقٌ " . فَأَمَرَهَا أَنْ تَتْرُكَ الصَّلاَةَ قَدْرَ أَقْرَائِهَا وَحِيضَتِهَا وَتَغْتَسِلَ وَتُصَلِّيَ فَكَانَتْ تَغْتَسِلُ عِنْدَ كُلِّ صَلاَةٍ .
Бизга Абу Мусо хабар берди, у деди: бизга Суфён ривоят қилди, аз-Зуҳрийдан, у Амрадан, у Оишадан (ривоят қилдики), Жаҳшнинг қизи етти йил истиҳоза кўрар эди. У Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан сўради. У: «Бу ҳайз эмас, балки у (қон) томири холос,» дедилар. Сўнг унга ўз ҳайзи ва одат кунлари миқдорича намозни тарк этишни, кейин ғусл қилиб намоз ўқишни буюрдилар. Шундан кейин у ҳар намозда ғусл қилар эди.
أَخْبَرَنَا عِيسَى بْنُ حَمَّادٍ، قَالَ أَنْبَأَنَا اللَّيْثُ، عَنْ يَزِيدَ بْنِ أَبِي حَبِيبٍ، عَنْ بُكَيْرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، عَنِ الْمُنْذِرِ بْنِ الْمُغِيرَةِ، عَنْ عُرْوَةَ، أَنَّ فَاطِمَةَ بِنْتَ أَبِي حُبَيْشٍ، حَدَّثَتْهُ أَنَّهَا، أَتَتْ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَشَكَتْ إِلَيْهِ الدَّمَ فَقَالَ لَهَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " إِنَّمَا ذَلِكِ عِرْقٌ فَانْظُرِي إِذَا أَتَاكِ قَرْؤُكِ فَلاَ تُصَلِّي وَإِذَا مَرَّ قَرْؤُكِ فَلْتَطَهَّرِي ثُمَّ صَلِّي مَا بَيْنَ الْقُرْءِ إِلَى الْقُرْءِ " . قَالَ أَبُو عَبْدِ الرَّحْمَنِ قَدْ رَوَى هَذَا الْحَدِيثَ هِشَامُ بْنُ عُرْوَةَ عَنْ عُرْوَةَ وَلَمْ يَذْكُرْ فِيهِ مَا ذَكَرَ الْمُنْذِرُ .
Бизга Исо ибн Ҳаммод хабар берди, у деди: бизга ал-Лайс хабар берди, Язид ибн Абу Ҳабибдан, у Букайр ибн Абдуллаҳдан, у ал-Мунзир ибн ал-Муғирадан, у Урвадан (ривоят қилдики), Фотима бинт Абу Ҳубайш унга ривоят қилиб, у Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ҳузурига келиб, қондан шикоят қилганини айтди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) унга: «Бу фақат (қон) томири холос. Ҳайзинг келганда қараб тур ва намоз ўқима, ҳайзинг ўтганда эса поклан, сўнг бир ҳайздан иккинчи ҳайзгача бўлган оралиқда намоз ўқигин,» дедилар. Абу Абдурраҳмон деди: бу ҳадисни Ҳишом ибн Урва ҳам Урвадан ривоят қилган, бироқ унда ал-Мунзир зикр қилган нарсани зикр қилмаган.
أَخْبَرَنَا إِسْحَاقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، قَالَ حَدَّثَنَا عَبْدَةُ، وَوَكِيعٌ، وَأَبُو مُعَاوِيَةَ قَالُوا حَدَّثَنَا هِشَامُ بْنُ عُرْوَةَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ جَاءَتْ فَاطِمَةُ بِنْتُ أَبِي حُبَيْشٍ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَتْ إِنِّي امْرَأَةٌ أُسْتَحَاضُ فَلاَ أَطْهُرُ أَفَأَدَعُ الصَّلاَةَ قَالَ " لاَ إِنَّمَا ذَلِكِ عِرْقٌ وَلَيْسَتْ بِالْحِيضَةِ فَإِذَا أَقْبَلَتِ الْحِيضَةُ فَدَعِي الصَّلاَةَ وَإِذَا أَدْبَرَتْ فَاغْسِلِي عَنْكِ الدَّمَ وَصَلِّي " .
Бизга Ишоқ ибн Иброҳим хабар берди, у деди: бизга Абда, Вакииъ ва Абу Муовия ривоят қилди, улар: бизга Ҳишом ибн Урва ривоят қилди, дедилар, отасидан, у Оишадан (ривоят қилдики), у деди: Фотима бинт Абу Ҳубайш Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ҳузурига келиб: «Мен истиҳоза (ортиқча қон) кўрадиган аёлман ва покланмайман, намозни тарк этайми?» деди. У: «Йўқ, бу фақат (қон) томири холос, ҳайз эмас. Ҳайз келганда намозни тарк эт, у кетганда эса ўзингдан қонни ювгин ва намоз ўқигин,» дедилар.