أَخْبَرَنَا أَبُو مُوسَى، قَالَ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ عَمْرَةَ، عَنْ عَائِشَةَ، أَنَّ ابْنَةَ جَحْشٍ، كَانَتْ تُسْتَحَاضُ سَبْعَ سِنِينَ فَسَأَلَتِ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ " لَيْسَتْ بِالْحَيْضَةِ إِنَّمَا هُوَ عِرْقٌ " . فَأَمَرَهَا أَنْ تَتْرُكَ الصَّلاَةَ قَدْرَ أَقْرَائِهَا وَحِيضَتِهَا وَتَغْتَسِلَ وَتُصَلِّيَ فَكَانَتْ تَغْتَسِلُ عِنْدَ كُلِّ صَلاَةٍ .
Бизга Абу Мусо хабар берди, у деди: бизга Суфён ривоят қилди, аз-Зуҳрийдан, у Амрадан, у Оишадан (ривоят қилдики), Жаҳшнинг қизи етти йил истиҳоза кўрар эди. У Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан сўради. У: «Бу ҳайз эмас, балки у (қон) томири холос,» дедилар. Сўнг унга ўз ҳайзи ва одат кунлари миқдорича намозни тарк этишни, кейин ғусл қилиб намоз ўқишни буюрдилар. Шундан кейин у ҳар намозда ғусл қилар эди.