أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، قَالَ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ عَمْرَةَ، عَنْ عَائِشَةَ، أَنَّ أُمَّ حَبِيبَةَ بِنْتَ جَحْشٍ، كَانَتْ تُسْتَحَاضُ سَبْعَ سِنِينَ فَسَأَلَتِ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ " لَيْسَتْ بِالْحَيْضَةِ إِنَّمَا هُوَ عِرْقٌ " . فَأَمَرَهَا أَنْ تَتْرُكَ الصَّلاَةَ قَدْرَ أَقْرَائِهَا وَحَيْضَتِهَا وَتَغْتَسِلَ وَتُصَلِّيَ فَكَانَتْ تَغْتَسِلُ عِنْدَ كُلِّ صَلاَةٍ .
Бизга Муҳаммад ибн ал-Мусанно хабар берди, у деди: бизга Суфён ривоят қилди, у аз-Зуҳрийдан, у Амрадан, у Оишадан (ривоят қилдики), Умм Ҳабиба бинт Жаҳш етти йил истиҳоза (ҳайздан ташқари қон кетиши) бўлиб турарди. У Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан сўради. Шунда у (Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Бу ҳайз эмас, бу фақат бир томирдир,» дедилар. Ва у (аёлга) ўз одат муддати ва ҳайзи қадар намозни тарк этишини, сўнгра ғусл қилиб намоз ўқишини буюрдилар. Бас, у (Умм Ҳабиба) ҳар намоз олдидан ғусл қиларди.