أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، قَالَ حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي عَدِيٍّ، عَنِ ابْنِ عَوْنٍ، قَالَ حَدَّثَنَا جَمِيلٌ، عَنْ أَبِي الْمَلِيحِ، عَنْ نُبَيْشَةَ، قَالَ ذُكِرَ لِلنَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ كُنَّا نَعْتِرُ فِي الْجَاهِلِيَّةِ . قَالَ " اذْبَحُوا لِلَّهِ عَزَّ وَجَلَّ فِي أَىِّ شَهْرٍ مَا كَانَ وَبَرُّوا اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ وَأَطْعِمُوا " .
Бизга Муҳаммад ибн ал-Мусанно хабар берди, у деди: бизга Ибн Абу Адий ривоят қилди, у Ибн Авндан, у деди: бизга Жамил ривоят қилди, у Абул-Малиҳдан, у Нубайша (розияллаҳу анҳу)дан (ривоят қилдики), у деди: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га айтилди (ёки: бир киши деди): «Биз жоҳилиятда атира сўярдик.» У зот: «Аллаҳ азза ва жалла учун қайси ой бўлса ҳам сўйинглар, Аллаҳ азза ва жаллага яхшилик қилинглар ва (камбағалларга) таом едирилар,» дедилар.»
أَخْبَرَنَا عَمْرُو بْنُ عَلِيٍّ، قَالَ حَدَّثَنَا بِشْرٌ، - وَهُوَ ابْنُ الْمُفَضَّلِ - عَنْ خَالِدٍ، وَرُبَّمَا، قَالَ عَنْ أَبِي الْمَلِيحِ، وَرُبَّمَا، ذَكَرَ أَبَا قِلاَبَةَ عَنْ نُبَيْشَةَ، قَالَ نَادَى رَجُلٌ وَهُوَ بِمِنًى فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّا كُنَّا نَعْتِرُ عَتِيرَةً فِي الْجَاهِلِيَّةِ فِي رَجَبٍ فَمَا تَأْمُرُنَا يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ " اذْبَحُوا فِي أَىِّ شَهْرٍ مَا كَانَ وَبَرُّوا اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ وَأَطْعِمُوا " . قَالَ إِنَّا كُنَّا نُفْرِعُ فَرَعًا فَمَا تَأْمُرُنَا قَالَ " فِي كُلِّ سَائِمَةٍ فَرَعٌ تَغْذُوهُ مَاشِيَتُكَ حَتَّى إِذَا اسْتَحْمَلَ ذَبَحْتَهُ وَتَصَدَّقْتَ بِلَحْمِهِ " .
Бизга Амр ибн Али хабар берди, у деди: бизга Бишр — у Ибн ал-Муфаззалдир — ривоят қилди, у Холиддан, баъзан у: «Абул-Малиҳдан» дерди, баъзан эса Абу Қилобани (санад ичида) зикр қиларди, (у) Нубайшадан (ривоят қилдики), у деди: Бир киши Минода туриб нидо қилди ва: «Эй Расулуллаҳ, биз жоҳилиятда Ражаб ойида атира сўярдик. Эй Расулуллаҳ, бизга нимани буюрасиз?» деди. У зот: «Қайси ой бўлса ҳам сўйинглар, Аллаҳ азза ва жаллага яхшилик қилинглар ва (камбағалларга) таом едирилар,» дедилар. У: «Биз фараъ ҳам сўярдик, бизга нимани буюрасиз?» деди. У зот: «Ҳар бир ўтловчи (чорва)да фараъ бордир: чорванг уни боқади, то у (юк кўтара оладиган даражага) етганда, уни сўясан ва гўштини садақа қиласан,» дедилар.»
أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، قَالَ حَدَّثَنَا غُنْدَرٌ، عَنْ شُعْبَةَ، عَنْ خَالِدٍ، عَنْ أَبِي قِلاَبَةَ، عَنْ أَبِي الْمَلِيحِ، وَأَحْسَبُنِي، قَدْ سَمِعْتُهُ مِنَ أَبِي الْمَلِيحِ، عَنْ نُبَيْشَةَ، - رَجُلٌ مِنْ هُذَيْلٍ - عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " إِنِّي كُنْتُ نَهَيْتُكُمْ عَنْ لُحُومِ الأَضَاحِي فَوْقَ ثَلاَثٍ كَيْمَا تَسَعَكُمْ فَقَدْ جَاءَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ بِالْخَيْرِ فَكُلُوا وَتَصَدَّقُوا وَادَّخِرُوا وَإِنَّ هَذِهِ الأَيَّامَ أَيَّامُ أَكْلٍ وَشُرْبٍ وَذِكْرِ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ " . فَقَالَ رَجُلٌ إِنَّا كُنَّا نَعْتِرُ عَتِيرَةً فِي الْجَاهِلِيَّةِ فِي رَجَبٍ فَمَا تَأْمُرُنَا قَالَ " اذْبَحُوا لِلَّهِ عَزَّ وَجَلَّ فِي أَىِّ شَهْرٍ مَا كَانَ وَبَرُّوا اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ وَأَطْعِمُوا " . فَقَالَ رَجُلٌ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّا كُنَّا نُفَرِّعُ فَرَعًا فِي الْجَاهِلِيَّةِ فَمَا تَأْمُرُنَا قَالَ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " فِي كُلِّ سَائِمَةٍ مِنَ الْغَنَمِ فَرَعٌ تَغْذُوهُ غَنَمُكَ حَتَّى إِذَا اسْتَحْمَلَ ذَبَحْتَهُ وَتَصَدَّقْتَ بِلَحْمِهِ عَلَى ابْنِ السَّبِيلِ فَإِنَّ ذَلِكَ هُوَ خَيْرٌ " .
Бизга Абдуллаҳ ибн Муҳаммад ибн Абдурраҳмон хабар берди, у деди: бизга Ғундар ривоят қилди, у Шуъбадан, у Холиддан, у Абу Қилобадан, у Абул-Малиҳдан — ва мен уни Абул-Малиҳдан эшитган бўлсам керак деб ўйлайман — у Нубайша — Ҳузайлдан бир киши — дан, у Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан (ривоят қилдики), у зот: «Мен сизларни қурбонлик гўштларини уч кундан ортиқ (сақлашдан) қайтарган эдим, токи (ҳаммага) етсин деб. Энди Аллаҳ азза ва жалла яхшилик (мўл-кўлчилик) келтирди, бас, енглар, садақа қилинглар ва сақланглар. Албатта, бу кунлар ейиш, ичиш ва Аллаҳ азза ва жаллани зикр қилиш кунларидир,» дедилар. Шунда бир киши: «Биз жоҳилиятда Ражаб ойида атира сўярдик, бизга нимани буюрасиз?» деди. У зот: «Қайси ой бўлса ҳам Аллаҳ азза ва жалла учун сўйинглар, Аллаҳ азза ва жаллага яхшилик қилинглар ва (камбағалларга) таом едирилар,» дедилар. Яна бир киши: «Эй Расулуллаҳ, биз жоҳилиятда фараъ сўярдик, бизга нимани буюрасиз?» деди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Қўйлардан ҳар бир ўтловчи (чорва)да фараъ бордир: чорванг уни боқади, то у (юк кўтара оладиган даражага) етганда, уни сўясан ва гўштини йўловчига садақа қиласан, албатта шу яхшироқдир,» дедилар.»