أَخْبَرَنَا عَمْرُو بْنُ عَلِيٍّ، قَالَ حَدَّثَنَا بِشْرٌ، - وَهُوَ ابْنُ الْمُفَضَّلِ - عَنْ خَالِدٍ، وَرُبَّمَا، قَالَ عَنْ أَبِي الْمَلِيحِ، وَرُبَّمَا، ذَكَرَ أَبَا قِلاَبَةَ عَنْ نُبَيْشَةَ، قَالَ نَادَى رَجُلٌ وَهُوَ بِمِنًى فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّا كُنَّا نَعْتِرُ عَتِيرَةً فِي الْجَاهِلِيَّةِ فِي رَجَبٍ فَمَا تَأْمُرُنَا يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ " اذْبَحُوا فِي أَىِّ شَهْرٍ مَا كَانَ وَبَرُّوا اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ وَأَطْعِمُوا " . قَالَ إِنَّا كُنَّا نُفْرِعُ فَرَعًا فَمَا تَأْمُرُنَا قَالَ " فِي كُلِّ سَائِمَةٍ فَرَعٌ تَغْذُوهُ مَاشِيَتُكَ حَتَّى إِذَا اسْتَحْمَلَ ذَبَحْتَهُ وَتَصَدَّقْتَ بِلَحْمِهِ " .
Бизга Амр ибн Али хабар берди, у деди: бизга Бишр — у Ибн ал-Муфаззалдир — ривоят қилди, у Холиддан, баъзан у: «Абул-Малиҳдан» дерди, баъзан эса Абу Қилобани (санад ичида) зикр қиларди, (у) Нубайшадан (ривоят қилдики), у деди: Бир киши Минода туриб нидо қилди ва: «Эй Расулуллаҳ, биз жоҳилиятда Ражаб ойида атира сўярдик. Эй Расулуллаҳ, бизга нимани буюрасиз?» деди. У зот: «Қайси ой бўлса ҳам сўйинглар, Аллаҳ азза ва жаллага яхшилик қилинглар ва (камбағалларга) таом едирилар,» дедилар. У: «Биз фараъ ҳам сўярдик, бизга нимани буюрасиз?» деди. У зот: «Ҳар бир ўтловчи (чорва)да фараъ бордир: чорванг уни боқади, то у (юк кўтара оладиган даражага) етганда, уни сўясан ва гўштини садақа қиласан,» дедилар.»