Уй эшаги гўштини ейиш ҳаром

أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ مَنْصُورٍ، وَالْحَارِثُ بْنُ مِسْكِينٍ، قِرَاءَةً عَلَيْهِ وَأَنَا أَسْمَعُ، - وَاللَّفْظُ لَهُ - عَنْ سُفْيَانَ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنِ الْحَسَنِ بْنِ مُحَمَّدٍ، وَعَبْدِ اللَّهِ بْنِ مُحَمَّدٍ، عَنْ أَبِيهِمَا، قَالَ قَالَ عَلِيٌّ لاِبْنِ عَبَّاسٍ رضى الله عنهما إِنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم نَهَى عَنْ نِكَاحِ الْمُتْعَةِ وَعَنْ لُحُومِ الْحُمُرِ الأَهْلِيَّةِ يَوْمَ خَيْبَرَ ‏.‏

Бизга Муҳаммад ибн Мансур ва ал-Ҳорис ибн Мискин — унга ўқиб берилди, мен эса эшитиб турардим, лафз уникидир — Суфёндан, у Зуҳрийдан, у ал-Ҳасан ибн Муҳаммад ва Абдуллаҳ ибн Муҳаммаддан, улар иккови отасидан хабар берди. У деди: Али, Ибн Аббос (розияллаҳу анҳумо)га: «Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) мутъа никоҳидан ва Хайбар куни хонаки эшакларнинг гўштидан қайтардилар,» деди.

أَخْبَرَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ دَاوُدَ، قَالَ حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ وَهْبٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي يُونُسُ، وَمَالِكٌ، وَأُسَامَةُ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنِ الْحَسَنِ، وَعَبْدِ اللَّهِ، ابْنَىْ مُحَمَّدٍ عَنْ أَبِيهِمَا، عَنْ عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ، رضى الله عنه قَالَ نَهَى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَنْ مُتْعَةِ النِّسَاءِ يَوْمَ خَيْبَرَ وَعَنْ لُحُومِ الْحُمُرِ الإِنْسِيَّةِ ‏.‏

Бизга Сулаймон ибн Довуд хабар берди, у деди: бизга Абдуллаҳ ибн Ваҳб ривоят қилди, у деди: менга Юнус, Молик ва Усома, Ибн Шиҳобдан, у ал-Ҳасан ва Абдуллаҳ — иккови Муҳаммаднинг ўғиллари — дан, улар отасидан, у Али ибн Абу Толиб (розияллаҳу анҳу)дан хабар берди. У деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Хайбар куни аёллар билан мутъадан ва хонаки эшакларнинг гўштидан қайтардилар.

أَخْبَرَنَا إِسْحَاقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، قَالَ أَنْبَأَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بِشْرٍ، قَالَ أَنْبَأَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ، ح وَأَنْبَأَنَا عَمْرُو بْنُ عَلِيٍّ، قَالَ حَدَّثَنَا يَحْيَى، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ، عَنْ نَافِعٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم نَهَى عَنِ الْحُمُرِ الأَهْلِيَّةِ يَوْمَ خَيْبَرَ ‏.‏

Бизга Ишоқ ибн Иброҳим хабар берди, у деди: бизга Муҳаммад ибн Бишр хабар берди, у деди: бизга Убайдуллаҳ хабар берди. Ҳ. Ҳамда бизга Амр ибн Али хабар берди, у деди: бизга Яҳё, Убайдуллаҳдан, у Нофиъдан, у Ибн Умардан ривоят қилдики, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Хайбар куни хонаки эшаклардан қайтардилар.

أَخْبَرَنَا إِسْحَاقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، قَالَ أَنْبَأَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عُبَيْدٍ، قَالَ حَدَّثَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ، عَنْ نَافِعٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم مِثْلَهُ وَلَمْ يَقُلْ خَيْبَرَ ‏.‏

Бизга Ишоқ ибн Иброҳим хабар берди, у деди: бизга Муҳаммад ибн Убайд хабар берди, у деди: бизга Убайдуллаҳ, Нофиъдан, у Ибн Умардан ривоят қилдики, Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан шунга ўхшашини (ривоят қилди), лекин Хайбарни айтмади.

أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ الأَعْلَى، قَالَ حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ، قَالَ حَدَّثَنَا مَعْمَرٌ، عَنْ عَاصِمٍ، عَنِ الشَّعْبِيِّ، عَنِ الْبَرَاءِ، قَالَ نَهَى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَوْمَ خَيْبَرَ عَنْ لُحُومِ الْحُمُرِ الإِنْسِيَّةِ نَضِيجًا وَنِيئًا ‏.‏

Бизга Муҳаммад ибн Абдул-Аъло хабар берди, у деди: бизга Абдурраззоқ ривоят қилди, у деди: бизга Маъмар, Осимдан, у Шаъбийдан, у ал-Бародан ривоят қилди. У деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Хайбар куни хонаки эшакларнинг гўштидан — пиширилган ва хом ҳолида — қайтардилар.

أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ يَزِيدَ الْمُقْرِئُ، قَالَ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ الشَّيْبَانِيِّ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي أَوْفَى، قَالَ أَصَبْنَا يَوْمَ خَيْبَرَ حُمُرًا خَارِجًا مِنَ الْقَرْيَةِ فَطَبَخْنَاهَا فَنَادَى مُنَادِي النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَدْ حَرَّمَ لُحُومَ الْحُمُرِ فَأَكْفِئُوا الْقُدُورَ بِمَا فِيهَا ‏.‏ فَأَكْفَأْنَاهَا ‏.‏

Бизга Муҳаммад ибн Абдуллаҳ ибн Язид ал-Муқриъ хабар берди, у деди: бизга Суфён, Абу Ишоқ аш-Шайбонийдан, у Абдуллаҳ ибн Абу Авфодан ривоят қилди. У деди: Биз Хайбар куни қишлоқнинг ташқарисида эшакларни қўлга киритдик ва уларни пиширдик. Шунда Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг жарчиси: «Албатта, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) эшакларнинг гўштини ҳаром қилдилар, бас, қозонларингизни ичидагиси билан ағдаринглар,» деб нидо қилди. Биз ҳам уларни ағдариб ташладик.

أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ يَزِيدَ، قَالَ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ أَيُّوبَ، عَنْ مُحَمَّدٍ، عَنْ أَنَسٍ، قَالَ صَبَّحَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم خَيْبَرَ فَخَرَجُوا إِلَيْنَا وَمَعَهُمُ الْمَسَاحِي فَلَمَّا رَأَوْنَا قَالُوا مُحَمَّدٌ وَالْخَمِيسُ ‏.‏ وَرَجَعُوا إِلَى الْحِصْنِ يَسْعَوْنَ فَرَفَعَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَدَيْهِ ثُمَّ قَالَ ‏ "‏ اللَّهُ أَكْبَرُ اللَّهُ أَكْبَرُ خَرِبَتْ خَيْبَرُ إِنَّا إِذَا نَزَلْنَا بِسَاحَةِ قَوْمٍ فَسَاءَ صَبَاحُ الْمُنْذَرِينَ ‏"‏ ‏.‏ فَأَصَبْنَا فِيهَا حُمُرًا فَطَبَخْنَاهَا فَنَادَى مُنَادِي النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ إِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ وَرَسُولَهُ يَنْهَاكُمْ عَنْ لُحُومِ الْحُمُرِ فَإِنَّهَا رِجْسٌ ‏.‏

Бизга Муҳаммад ибн Абдуллаҳ ибн Язид хабар берди, у деди: бизга Суфён, Айюбдан, у Муҳаммаддан, у Анасдан ривоят қилди. У деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Хайбарга тонгда етиб бордилар. Улар белкуракларини кўтариб бизга қарши чиқдилар. Бизни кўрганларида: «Муҳаммад ва қўшин!» дедилар ва қалъага шошиб қайтиб кетдилар. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) икки қўлларини кўтардилар, сўнг: «Аллаҳу акбар, Аллаҳу акбар, Хайбар вайрон бўлди! Албатта, биз бир қавмнинг майдонига тушганимизда, огоҳлантирилганларнинг тонги қандай ёмон бўлди!» дедилар. Биз у ерда эшакларни топдик ва уларни пиширдик. Шунда Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг жарчиси нидо қилиб: «Албатта, Аллаҳ азза ва жалла ва Унинг Расули сизларни эшакларнинг гўштидан қайтарадилар, чунки у нопокдир,» деди.

أَخْبَرَنَا عَمْرُو بْنُ عُثْمَانَ، أَنْبَأَنَا بَقِيَّةُ، عَنْ بَحِيرٍ، عَنْ خَالِدِ بْنِ مَعْدَانَ، عَنْ جُبَيْرِ بْنِ نُفَيْرٍ، عَنْ أَبِي ثَعْلَبَةَ الْخُشَنِيِّ، أَنَّهُ حَدَّثَهُمْ أَنَّهُمْ، غَزَوْا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِلَى خَيْبَرَ وَالنَّاسُ جِيَاعٌ فَوَجَدُوا فِيهَا حُمُرًا مِنْ حُمُرِ الإِنْسِ فَذَبَحَ النَّاسُ مِنْهَا فَحُدِّثَ بِذَلِكَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَأَمَرَ عَبْدَ الرَّحْمَنِ بْنَ عَوْفٍ فَأَذَّنَ فِي النَّاسِ ‏ "‏ أَلاَ إِنَّ لُحُومَ الْحُمُرِ الإِنْسِ لاَ تَحِلُّ لِمَنْ يَشْهَدُ أَنِّي رَسُولُ اللَّهِ ‏"‏ ‏.‏

Бизга Амр ибн Усмон хабар берди, бизга Бақийя, Баҳирдан, у Холид ибн Маъдондан, у Жубайр ибн Нуфайрдан, у Абу Саълаба ал-Хушанийдан хабар бердики, у уларга сўзлаб берди: Улар Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) билан Хайбарга ғазот қилдилар ва одамлар оч эдилар. Бас, улар у ерда хонаки эшаклардан топдилар ва одамлар улардан (баъзиларини) сўйдилар. Бу ҳақда Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га сўзланди. Шунда у Абдурраҳмон ибн Авфга буюрдилар, у эса одамлар орасида: «Огоҳ бўлингиз! Албатта, хонаки эшакларнинг гўшти мен Аллаҳнинг Расули эканлигимга гувоҳлик берадиган кишига ҳалол бўлмайди,» деб нидо қилди.