أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ إِسْمَاعِيلَ بْنِ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ عَامِرٍ، عَنْ هَمَّامٍ، عَنِ ابْنِ جُرَيْجٍ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ أَنَسٍ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَانَ إِذَا دَخَلَ الْخَلاَءَ نَزَعَ خَاتَمَهُ .
Бизга Муҳаммад ибн Исмоил ибн Иброҳим хабар бериб, у Саид ибн Омирдан, у Ҳаммомдан, у Ибн Журайждан, у аз-Зуҳрийдан, у Анас (розияллаҳу анҳу)дан (ривоят қилдики), Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ҳожатхонага кирганларида узукларини ечиб қўяр эдилар.
أَخْبَرَنَا إِسْحَاقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، قَالَ أَنْبَأَنَا الْمُعْتَمِرُ، قَالَ سَمِعْتُ عُبَيْدَ اللَّهِ، عَنْ نَافِعٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ، قَالَ اتَّخَذَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم خَاتَمًا مِنْ ذَهَبٍ وَجَعَلَ فَصَّهُ مِنْ قِبَلِ كَفِّهِ فَاتَّخَذَ النَّاسُ خَوَاتِيمَ الذَّهَبِ فَأَلْقَى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم خَاتَمَهُ وَقَالَ " لاَ أَلْبَسُهُ أَبَدًا " . وَأَلْقَى النَّاسُ خَوَاتِيمَهُمْ .
Бизга Ишоқ ибн Иброҳим хабар бериб, деди: бизга ал-Муътамир хабар берди, у деди: мен Убайдуллаҳдан эшитдим, у Нофиъдан, у Ибн Умар (розияллаҳу анҳумо)дан (ривоят қилдики), у деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) олтиндан узук ясатдилар ва унинг кўзини кафтлари томонга қилдилар. Шунда одамлар ҳам олтин узуклар ясата бошладилар. Бас, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) узукларини ташлаб: «Буни ҳеч қачон тақмайман,» дедилар. Одамлар ҳам узукларини ташладилар.
أَخْبَرَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ مَسْعُودٍ، قَالَ حَدَّثَنَا خَالِدٌ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ، عَنْ نَافِعٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم اتَّخَذَ خَاتَمًا مِنْ ذَهَبٍ وَجَعَلَ فَصَّهُ مِمَّا يَلِي كَفَّهُ فَاتَّخَذَ النَّاسُ خَوَاتِيمَ فَطَرَحَهُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم وَقَالَ " لاَ أَلْبَسُهُ أَبَدًا " .
Бизга Исмоил ибн Масъуд хабар бериб, деди: бизга Холид ривоят қилди, у Убайдуллаҳдан, у Нофиъдан, у Ибн Умар (розияллаҳу анҳумо)дан (ривоят қилдики), Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) олтиндан узук ясатдилар ва унинг кўзини кафтларига тегиб турадиган томонга қилдилар. Шунда одамлар ҳам узуклар ясата бошладилар. Бас, Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) уни ташлаб: «Буни ҳеч қачон тақмайман,» дедилар.
أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ يَزِيدَ، قَالَ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ أَيُّوبَ بْنِ مُوسَى، عَنْ نَافِعٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ، قَالَ كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم تَخَتَّمَ خَاتَمًا مِنْ ذَهَبٍ ثُمَّ طَرَحَهُ وَلَبِسَ خَاتَمًا مِنْ وَرِقٍ وَنَقَشَ فِيهِ مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللَّهِ وَقَالَ " لاَ يَنْبَغِي لأَحَدٍ أَنْ يَنْقُشَ عَلَى نَقْشِ خَاتَمِي هَذَا " . ثُمَّ جَعَلَ فَصَّهُ فِي بَطْنِ كَفِّهِ .
Бизга Муҳаммад ибн Абдуллаҳ ибн Язид хабар бериб, деди: бизга Суфён ривоят қилди, у Айюб ибн Мусодан, у Нофиъдан, у Ибн Умар (розияллаҳу анҳумо)дан (ривоят қилдики), у деди: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) олтиндан узук тақар эдилар, сўнгра уни ташлаб, кумушдан узук тақдилар ва унга «Муҳаммад Расулуллаҳ» деб ўйдирдилар ва: «Ҳеч кимга менинг шу узугимнинг нақшига (ўхшатиб) нақш ўйдириш раво эмас,» дедилар. Сўнгра унинг кўзини кафтларининг ички томонига қилдилар.
أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ مَعْمَرٍ، قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو عَاصِمٍ، عَنِ الْمُغِيرَةِ بْنِ زِيَادٍ، قَالَ حَدَّثَنَا نَافِعٌ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لَبِسَ خَاتَمًا مِنْ ذَهَبٍ ثَلاَثَةَ أَيَّامٍ فَلَمَّا رَآهُ أَصْحَابُهُ فَشَتْ خَوَاتِيمُ الذَّهَبِ فَرَمَى بِهِ فَلاَ نَدْرِي مَا فَعَلَ ثُمَّ أَمَرَ بِخَاتَمٍ مِنْ فِضَّةٍ فَأَمَرَ أَنْ يُنْقَشَ فِيهِ مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللَّهِ وَكَانَ فِي يَدِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم حَتَّى مَاتَ وَفِي يَدِ أَبِي بَكْرٍ حَتَّى مَاتَ وَفِي يَدِ عُمَرَ حَتَّى مَاتَ وَفِي يَدِ عُثْمَانَ سِتَّ سِنِينَ مِنْ عَمَلِهِ فَلَمَّا كَثُرَتْ عَلَيْهِ الْكُتُبُ دَفَعَهُ إِلَى رَجُلٍ مِنَ الأَنْصَارِ فَكَانَ يَخْتِمُ بِهِ فَخَرَجَ الأَنْصَارِيُّ إِلَى قَلِيبٍ لِعُثْمَانَ فَسَقَطَ فَالْتُمِسَ فَلَمْ يُوجَدْ فَأَمَرَ بِخَاتَمٍ مِثْلِهِ وَنَقَشَ فِيهِ مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللَّهِ .
Бизга Муҳаммад ибн Маъмар хабар бериб, деди: бизга Абу Осим ривоят қилди, у ал-Муғира ибн Зиёддан (ривоят қилдики), у деди: бизга Нофиъ ривоят қилди, у Ибн Умар (розияллаҳу анҳумо)дан (ривоят қилдики), Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) олтиндан узукни уч кун тақдилар. Саҳобалари уни кўрганларида, олтин узуклар тарқалди. Бас, уни (узукни) ташлаб юбордилар ва нима қилганларини билмаймиз. Сўнгра кумушдан узук (ясашга) буюрдилар ва унга «Муҳаммад Расулуллаҳ» деб ўйдиришни буюрдилар. У Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг қўлларида вафот этгунларича, Абу Бакрнинг қўлида вафот этгунча, Умарнинг қўлида вафот этгунча, Усмоннинг қўлида эса амалининг олти йили давомида (турди). Унга мактублар кўпайганда, уни ансорлардан бўлган бир кишига бериб қўйди ва у шу билан муҳрлар босар эди. Ансорий Усмоннинг бир қудуғи олдига чиққанида, (узук қудиққа) тушиб кетди. Уни изладилар, лекин тополмадилар. Шунда у (Усмон) унга ўхшаш узук (ясашга) буюрди ва унга «Муҳаммад Расулуллаҳ» деб ўйдирди.
أَخْبَرَنَا قُتَيْبَةُ، قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو عَوَانَةَ، عَنْ أَبِي بِشْرٍ، عَنْ نَافِعٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم اتَّخَذَ خَاتَمًا مِنْ ذَهَبٍ وَكَانَ فَصُّهُ فِي بَاطِنِ كَفِّهِ فَاتَّخَذَ النَّاسُ خَوَاتِيمَ مِنْ ذَهَبٍ فَطَرَحَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَطَرَحَ النَّاسُ خَوَاتِيمَهُمْ وَاتَّخَذَ خَاتَمًا مِنْ فِضَّةٍ فَكَانَ يَخْتِمُ بِهِ وَلاَ يَلْبَسُهُ .
Бизга Қутайба хабар бериб, деди: бизга Абу Авона ривоят қилди, у Абу Бишрдан, у Нофиъдан, у Ибн Умар (розияллаҳу анҳумо)дан (ривоят қилдики), Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) олтиндан узук ясатдилар ва унинг кўзи кафтларининг ички томонида эди. Шунда одамлар ҳам олтиндан узуклар ясата бошладилар. Бас, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) уни ташладилар, одамлар ҳам узукларини ташладилар. Сўнгра кумушдан узук ясатдилар ва у билан муҳрлар босардилар, лекин уни тақмас эдилар.